Reisverslagen
Reisschema
Reisverslagen
Zondag, 12 juli
Een groot oranje spandoek '"Welcome to 1st handbike expedition, Lhasa to Kathmandu 2009' kleurt de kantine bij USVA, aan de weg stonden spandoeken versiert met Tibetaanse vlaggetjes en de Trikers werden opgewacht door familieleden en vrienden met een grote bos gekleurde rozen. De terugweg verliep sneller dan we hadden verwacht en al rond 12:30 uur Nederlandse tijd waren we terug in Holten.
De avonturen en belevenissen kwamen de terugweg in de bussen, maar ook onder het genot van een oer Hollandse slagroomtaart bij USVA en bij het weerzien van familie en vrienden.
.jpg "Slagroomtaart")
Via deze weg willen we iedereen bedanken die op welke manier dan ook de Trikers hebben gesteund in deze expeditie.
Sponsoren, zowel de persoonlijke sponsoren als voor de gehele expeditie, bedankt voor jullie steun en vertrouwen in de expeditie.
de Fysiotherapeut
Saxofoonwinkel
Unigarant verzekeringen
Sinner ligfietsen
Chili Wijn
V-trading
Tibetreizen
Cycletrend
HM Electronics
Tandem Globallogistics
Hanneke Soeting
Halberg Accountants en adviseurs b.v.
Horizon Natuurvoeding, Nutricia, Unilever, Mars, JB Bussink Ontbijtkoek, Geert, Diederick, Bernd, Maarten & Marion, Arie & Inez, Gabrielle, Willy, Doede, Judith & Dirk-Jan, Piet, Igno en alle anderen die (in)direct gesponsord hebben.
Donderdag, 9 juli
Vanuit een klamme en vochtige Summit Hotel in Kathmandu komen uitgebreide verslagen en foto's binnen. Foto's die laten zien wat de Trikers de afgelopen weken hebben ervaren; de uitdrukkingen in hun gezicht, de weersomstandigheden, de houdingen van hun lichaam, blikken van blijdschap tot en met enorm afzien.
Verhalen van de laatste expeditie dagen:
De laatste nacht in de tent was 2 kilometer voorbij Nyalam. Een plek in een bocht op een steile heuvel, de tenten werden steeds hoger tegen de berg neergezet tussen de koeien, kalfjes en Yaks. De rolstoelers moesten steeds balanceren op de richels langs de weg, die enorm steil was. Rondom ons steeds flarderen mist en wolken, die ons het gezicht ontrokken op de hoge bergen. We zaten letterlijk met ons hoofd in de wolken. Na het eten gingen we allemaal op tijd naar bed, onzeker over de volgende dag want er zou sprake zijn van een wegversperring. De vraag was: kunnen we er langs?
De volgende dag begon de grote afdaling naar Nepal. Steeds meer bomen, struiken en de natuur werd steeds iets groener. Kolkende rivieren, watervallen, schitterende uitzichten, steeds meer zuurstof en ook de geuren kwamen onze neusgaten weer binnen. Het begon te regenen, mistig en nat te worden. Sommige stukken van de weg weggeslagen. De buddy's hebben het druk om alle Trikers goed op de fiets te houden en te duwen. De expeditie is nog niet afgelopen.
Vaak voor de grensovergang is de weg geheel afgesloten. Rijen met auto's en vrachtwagens, wachtend. Wij allemaal door en door nat en koud, een halve dag wachten lijkt ons geen optie. Een Chinees grensmedewerker maakt de 'fout' om een slagboom te openen, we onderhandelen en creeeren chaos todat iemand uit de groep roept dat ze door mogen fietsen, wat in werkelijkheid niet het geval is. De trikers zetten hun voeten weer op de pedalen en de omwentelingen van de handbikes komen weer in gang. De groep hobbelt over de slechte weg waar andere Chinezen de Trikers verbluft nakijken. Uiteindelijk bereiken het grensstadje, maar de volgauto en vrachtwagen komen er nog niet door. Als we het hotel hebben bereikt en iedereen zich probeert op te warmen en te drogen komen onze Nepalese/Tibetaanse jongens aangelopen met de rolstoelen van Bas en Roelof. Zij hebben het hele stuk gelopen om de jongens hun 'benen' weer te geven.
Na de lunch zitten de meesten buiten te kijken naar alle rumoer en hechtiek op straat; van geldwisselaars met gemanipuleerde rekenmachines tot en met een moeder die haar kleine baby een bad geeft. Tegen de tijd van het avondeten komen daar uiteindelijk de volgauto's met onze bagage en ons avondeten.
De volgende morgen naar de grens en we rijden door een stukje niemandsland. De weg laat weer zijn gebreken zien en pittige haarspeldbochten waar ongelijke grote stenen liggen. Met behulp van de buddy's en lokals worden alle driewielligfietsers en handbikers over de ongelijke stukken geholpen. Bij de grens met fiets en al door de douane. Middenop de grensbrug een 'rode streep', aan de ene kant van de streep mag wel gefotografeerd worden en aan de andere kant niet.
Tibet achter ons latend, een land waar we zoveel hebben meegemaakt en waarvan de verwerking nog moet beginnen.
De organisatie in Nepal verwelkomd ons met een groot spandoek: 'Welkom Trikers die als eersten de tocht van Lhasa naar Kathmandu hebben volbracht'.
Van de grens naar Kathmandu
De weg is moeilijk begaanbaar en het zou teveel tijd kosten om het laatste gedeelte per fiets af te leggen. Er komt een bus voorrijden en het word een chaotisch schouwspel om alle bagage, Trikers en fietsen aan boord te krijgen. Vele Nepalezen willen een handje helpen, sommige Trikers gaan bij de bagage en Trikes bovenop het dak zitten, anderen staan toe te kijken of alle bagage daadwerkelijk in of op de bus komt en de overige deelnemers bekijken het hele gebeuren vanuit de bus.
Honderd kilometer in een propvolle bus over bijna onbegaanbare wegen en langs steile afgronden, maar de uitstekende chauffeur zorgt dat de bus goed en wel aankomt in Kathmandu. In Kathmandu wordt alles weer uit of van de bus geladen en rijden de vermoeide Trikers in een colonne door de stad richting het Summit Hotel. De bobywarmers van het KNGF laten een kleurige eenheid zien in de stad. Ontvangen door gezang begeleidt met gitaar muziek worden we opgewacht bij het Hotel. Sjaals en kransen worden om ons heen gehangen. Limonade en een stuk taart vullen vervolgens onze magen.
Vermoeid van de laatste fietskilometers, van de onderhandelingen bij de grens, ontroerd door alles wat we hebben overwonnen en getroseert proberen we 's avonds in slaap te komen. Door de hechtiek van Kathmandu, de chaotische sfeer in Nepal zitten we nog middenin de expeditie, in onze hoofden weten we dat we iets hebben overwonnen waar we allemaal op een bepaalde manier onzeker over waren. We hebben het gedaan, we hebben overwonnen, maar het daadwerkelijke besef is er nog niet.
Woensdag, 8 juli
De trikers zijn zonder problemen de grens overgekomen en zijn nu onderweg naar Kathmandu. De laatste fietstocht, de laatste fietskilometers op 'het dak van de wereld'. Verder heb ik vandaag nog geen berichten uit Nepal/Tibet ontvangen.
Zondagmorgen 12 juli zullen de Trikers aankomen op het vliegveld in Frankfurt, als de gehele reis goed verloopt landen ze om 6:50 uur. Bart en ik zullen zaterdagavond al richting Frankfurt afreizen om hen op te halen. We verwachten zondag midden op de middag terug te zijn bij USVA in Holten. Als u de groep een warm onthaal wilt geven dan bent u van harte uitgenodigd bij USVA zondagmiddag.
Dinsdag, 7 juli
Nepal komt weer in het zicht, vandaag is de groep verder afgedaald naar de grensovergang. De boomgrens is weer bereikt en ook de drukte van het dagelijks leven is weer duidelijk aanwezig in het gedeelte waar de Trikers nu zitten. Ze overnachten vanavond in het Zangmu Hotel, liggend op 2300 meter. De laatste nacht in Tibet, als alle formaliteiten bij de grens goed verlopen. De laatste Tibetaanse Yuans zullen worden ingewisseld voor Nepalese roepies of zullen als herinnering meegenomen worden naar Nederland.
De Bhote Kosi rivier die de Trikers nog zullen oversteken is de natuurlijke grens tussen Nepal en Tibet. De officiele grens is een 'vriendschapbrug' over de rivier bij Kodari.
De laatste loodjes fietsen naar Kathmandu zal zijn naam eer aan doen: de wegen bochtig, soms slecht, van dalende stukken naar opeens een forse klim. Daarnaast is het klimaat in Nepal gelijk voelbaar anders als in Tibet; warm en vochtig. Na een rustgevende omgeving komen ze nu weer in het drukke chaotische leven van Nepal.
Zondag 5 juli en maandag 6 juli
De afgelopen dagen zijn iets anders verlopen dan de bedoeling was. De verbindingsroute vanaf New Tingri naar de laatste twee passen was vrij zwaar door het onverharde wegdek. Zo'n 30 a 35 kilometer hobbelen, proberen je lichaam op de handbike te houden en zorgen dat je met de driewielers niet omvalt. Maar zoals alle afgelopen weken, het zijn allemaal echte toppers die ondanks de (zware) routes door blijven gaan.
De bedoeling was om de laatste twee passen te verdelen over twee dagen, voornamelijk ook omdat beiden niet geasfalteerd waren. Dit was een extra moeilijkheidsfactor. Iedereen ging vol goede moed en rustig van start. Al klimmende bleek de onverharde weg minder lastig en meer glad dan we in eerste instantie dachten. Iedereen haalde de top, maar was de koude stevige wind bij de laatste kilometers flink aanwezig.
Bovenop de top kregen we te horen dat de laatste pas was afgesloten die dag, vanwege wegwerkzaamheden zodat na de afdaling iedereen in auto's en de vrachtauto werden gestopt.
Op de laatste pas die we tijdens de expeditie trotseren hebben we op de top allemaal gebedsvlaggetjes opgehangen. Enkelen van ons klommen de palen in op de vlaggetjes zo hoog mogelijk op te hangen en de top van vrolijk gekleurde vlaggetjes te voorzien. Iedereen had zijn of haar eigen gedachten bij de wensen die de wereld werden in gezonden; gedachten aan familie, naasten, geliefden, etc. Een bijzonder moment zo op de laatste top die we in de Himalaya zullen aandoen.
De afdaling van de laatste top deden we per fiets, een onverharde weg wat voor de nodige spierpijn zorgde in de nekken en armen van ons. Onderaan de pas zijn we weer in de auto's gestapt en hebben we zo'n zeven kilometer niet kunnen fietsen. Vanuit de auto konden we genieten van de besneeuwde toppen in de verte. Bovenop de bleek de wegblokkade al van kracht te zijn, een hoop zand versperde ons de weg. Het echte offroad werk kon beginnen, de auto's en vrachtwagen slingerden door de omliggende velden. Voor de Trikers die in de 4x4 zaten waren de hobbelingen door de velden een plezier, voor de anderen in de vrachtwagen een bijzondere ervaring omdat de chauffeur zich niet al te voorzichting naar beneden liet vallen.
De vrachtwagen ging uiteindelijk weer terug om de fietsen op te halen, hierdoor nuttigden wij onze maaltijd laat. Dat was overigens geen ramp, het zonnetje scheen en we konden genieten van een kop koffie, nootjes en koeken. We werden vergezeld door kuddes schapen en geiten die langs onze tenten liepen. De wegwerkzaamheden werden uitgevoerd door vele wegwerkers die per schop, houweel en met behulp van een gespannen draad de nieuwe weg aanlegden en/of aan het voorbereiden waren.
We hebben een dag winst gemaakt, doordat we een pas met de auto moesten doen. De afdaling na de grensovergang met Nepal hebben we daarom opgesplitst in twee etappes. Vanochtend hebben we kunnen uitslapen om vervolgens om 10:30 op de fiets te stappen. Lijkend op maanmannetjes met vele lagen kleding aan maakten we de eerste kilometers. Het zonnetje brak in de loop van de dag door en zo konden we onze weg in t-shirtjes vervolgen.
De route liep door een prachtige kloof met nog steeds de besneeuwde toppen in het zicht. Vlakbij Nyalam wordt de natuur groener en beginnen de natuur weer te ruiken.
Morgen (dinsdag) fietsen we verder naar de grens en overnachten we in een hotel. We moeten daar een dag wachten, dus hebben we de gelegenheid om te proberen foto's te sturen van een indrukwekkende expeditie over 'het dak van de wereld'.
We voelen ons allen zeer voldaan en we maken er een gezellige middag met z'n allen van!
Zaterdag, 4 juli
De telefoon gaat over bij USVA, maar er komt geen reactie aan de andere kant van de lijn. Uiteindelijk is die er toch en is het Willem vanuit Tibet. De verbinding valt steeds weg en het grappige is dat Willem denkt dat het vrijdag is vandaag, terwijl het inmiddels toch al echt zaterdag is.
De trikers zitten weer op de fiets, gisteren al, maar iedereen begint steeds meer (lichamelijke) klachten te krijgen van de expeditie. Van zere ruggen tot en met ontstekingen, maar mentaal is iedereen onwijs sterk en vast beraden. Iedereen wordt nauwlettend in de gaten gehouden en goed verzorgd door het medische team.
Vanmorgen iedereen weer op de fiets gestapt (8:00 uur lokale tijd), met weer een zware 70 kilometer tocht voor de boeg. Wat de tocht zo zwaar maakt is dat er grote gedeeltes onverharde wegen tussen zitten. Geen asfalt of een goed berijdbare zandwegen, maar vooral zand met losse steentjes. Een weg die ook bedekt kan liggen met een laag sneeuw. Het weer is alweer warm, bij het hete af en op het moment laat de wind zich ook weer voelen. Inmiddels is het 18:00 uur in Tibet en ze moeten nog zeker 1,5 uur fietsen voordat ze bij het tentenkamp aankomen.
Ik verwacht dat het tentenkamp gestationeerd is bij Nyalam, maar dat weet ik niet helemaal zeker. Als dat zo is zijn ze vandaag gestart in Menta om via de Lalung La en Tong-la richting Nyalam te fietsen.
Vannacht hadden de Trikers prachtige gezichten vanuit hun bivak-kamp op de Mount Everest. Middenin de nacht begon in alle hevigheid een storm te woedden die tot vanmorgen vroeg heeft aangehouden. Ook daalden de temperaturen onder nul, waardoor het een koude en gure nacht was. Iedereen ondanks dat redelijk geslapen en gemotiveerd om vandaag weer op de fiets te stappen.
Gisteren (vrijdag, 3 juli) hebben ze 80 kilometer gefietst met als startpunt New Tingri en als eindbestemming Menta. Het was een overwegend vlakke route, de zwaarte lag in de staart van de tocht, de laatste 8 kilometer.
Ik besef me op het moment dat de Trikers al in hun laatste expeditie dagen zijn, inmiddels al drie weken in een totaal andere wereld en op voor hun ongekende hoogtes. Een expeditie van ongekende omvang met ongekende TOPprestaties, waar ze van te voren alleen maar van droomden is nu werkelijkheid geworden. Nog een week voordat iedereen zijn of haar dierbare weer in de armen kan sluiten en niet anders dan trots kan zijn op wat iedere Triker aan persoonlijke overwinningen heeft behaald.
Vrijdag, 3 juli
Na alle uiterste inspanningen op de Lhakpa-La met de laatste twee uur voor de beklimming regen en koude wind. Het laatste half uur was er zon, ook vandaag was er weer zon op de hoogvlaktes van Tibet. De deelnemers deden het allemaal rustig aan vandaag, wilden niets forceren. Het stuk wat ze hebben aflegd was overwegend vlak. Ik weet niet of iedereen is gaan fietsen, het belangrijkste was om na de uiterste inspanningen van gisteren 'rust' te pakken en het lichaam niet verder te forceren.
Ik krijg vanuit het thuisfront van de deelnemers vele reacties per e-mail, maar ook via de telefoon en aanspraak als ik in de stad loop. Er leven zoveel familie-leden, vrienden, vriendinnen en kennissen mee met de expeditie in Tibet. Deze e-mail ontving ik van Rob & Margriet Burghoorn:
'Men vraagt ons of deze expeditie ons slapeloze nachten kost. Dan is mijn antwoord: 'nee, want we weten dat hij in goede handen is'.
Door het persoonlijke contact met per SMS en af en toe MSN weten we dan ook dat het goed met hem gaat en dat hij echt geniet.
Donderdag 2 juli: de 'dag der dagen' - het allerhoogste punt.
Ook voor ons een bijzonder beladen dag: na alle voorbereiding (training, testen materiaal om te beslissen wat je nodig hebt, doctoren en apothekers en niet te vergeten de onzekerheden van Roelof of hij dit kan). Na al die voorbereidingen, spanningen, onzekerheden, de ontlading verwoordt op de site van USVA: de emotionele beschrijving van het halen van het hoogste punt, beschreven door de achterblijvers die zo ontzettend meeleven.
Vanmorgen van Roelof het verlossende antwoord op mijn sms-vraag hoe het met hem gaat: 'alles is goed'.
'Het was lang en ontzettend zwaar, 12 uur hebben we er over gedaan. 8 uur vertrek. Begin van de klim; 32 km. naar boven fietsen, maar ik heb het gehaald!! twee uur voor de top regen en koude wind, een half uur voor de top zon. Vandaag is het mooi weer. Het is vlak en ik kijk het even aan. Liever niets forceren'.
De ervaring van de tochten in Frankrijk leveren nu resultaat, dat geeft een kick!! en niet zo'n kleintje! Ik heb er een traantje om gelaten: zo'n overwinning. Voor hem, nergens anders voor, en daarom des te beladen. Na alle inzet en voorbereidingen (materieel gezien) laat zijn lijf hem niet nogmaals in de steek: dit kan hij en dit doet hij.
Hij heeft het toch maar gedaan! Maar niet alleen: begeleid door vrienden en professionals heeft dit kunnen doen op een veilige en verantwoorde wijze. Alleen al daarom wil ik iedereen feliciteren en bedanken die bijgedragen heeft aan dit resultaat'.
Margriet en Rob Burghoorn
Donderdag, 2 juli
'OP HET DAK VAN DE WERELD', op het hoogst haalbare punt staan de Trikers!!!
5.267 meter hoog, de hoogste berg voor de Trikers die ze kunnen bedwingen per driewielligfiets en handbike.
Na 12 uur lang afzien en 'vechten' is het de Trikers en hun begeleiders gelukt om de top te halen. Alles gegeven, tot het diepste gegaan, meer dan gevochten met hun innerlijke (oer)krachten en dan staan ze daar.. met een uitgezicht op de Mount Everest.
Fantastisch, ongeloofelijk, immens, kippenvel, tranen,...
Laatste nieuws: Vanmorgen 8:00 de groep vertrokken uit Lhatse. Het is inmiddels 17:00 uur daar en ze hebben nog tien kilometer te gaan tot en met de top van de Lhakpa-La. Het regent, hangt een dikke mist en er staat een koude wind. De Trikers hebben het op het moment erg zwaar. Het is even afwachten of iedereen het haalt, want ze zullen nog zeker drie uur nodig hebben om naar de top te gaan. Daarbij komt nog dat ze nog 300 meter hoger moeten, dus veelval beklimmingen. Ze zitten nu al ruim 9 uur op de fiets.
Willem verteld: 'Ze zijn enorm aan het afzien, maar nog steeds met een ongekende motivatie en doorzettingsvermogen om naar de top te gaan'.
In Nederland ontwaken de meeste mensen rond dit tijdsstip (7:00 uur), maar in Tibet zullen de Trikers al lang en breed begonnen zijn aan een (zware) fietsdag.
Vandaag staat de hoogste beklimming op het programma, het beklimmen van de Lhakpa-La die op 5.267 meter hoog ligt. Om alvast een indruk te geven van de tocht en de uitzichten die hen op de top te wachten staat heb ik hieronder wat foto's geplaatst. Het belooft een uitputtende en zware tocht, maar ik geloof erin dat iedere Triker met hun enorme gedrevenheid en doorzettingsvermogen ook vandaag weer strijdbaar en vechtlustig is om naar de top van Lhakpa-La te klimmen.
Woensdag, 1 juli
Live-verslag vanuit Tibet (dinsdag 30 juni en woensdag 1 juli):
Vanuit een internetcafé in Lhatse, tussen dertig game-spelende Chinezen. Er is gekozen om in dit plaatsje een guesthouse te nemen. De bedoeling was om 15 kilometer buiten het dorp te overnachten, maar aangezien de dag van gisteren erg lang was en sommigen zich een beetje geforceerd hadden is er een iets andere indeling van het reisschema gemaakt.
Gisteren zijn we op tijd vertrokken vanuit Shigatse, iedereen bedwelmd onder de uitlaatgassen van al het verkeer. Dat is hier soms vervelend, die zwarte wolken en daarbij het eeuwige getoeter, in de stad maar in de rustige gebieden van Tibet. De bedoeling was om 80 kilometer te fietsen, maar snel bleek dat het kamp 100 kilometer verder weg lag. De weg was vol met heuvels en 'vals platte' stukken zodat 100 km. een hele opgave werd. Proberen te fietsen op soeplesse, wat aardig lukte, rond 18:30 uur kwam Jacquelien aan in het kamp. De meeste medefietsers zaten daar gebroederlijk en uitgeput bij elkaar, en nu ook weer speelden bij iedereen emoties een rol. Elkaar omhelzen, omdat we de tocht hadden volbracht.
Het was nog licht toen de meesten de ogen dicht deden. Uit alle tenten klokken verschillende soorten gekuch. Iedereen moet er in meer of minder mate aan geloven; de hoogte, droge lucht, koude wind, schrale lippen en keelontsteking.
Deze kleine ongemakken kunnen ons er niet van weerhouden om bij het aanbreken van de dag weer vol goede moed op pad te gaan richting Yulung La (4950 meter). Het weer was vanochtend aangenaam en de zon scheen prachtig op de bergen. De klim viel iedereen 100% mee en iedereen kwam in zijn eigen ritme goed boven (al om 11:30 Tibetaanse tijd). Het went erg gauw, na de derde de 5.000 meter grens te hebben bereikt, de euforie is wel aanwezig maar in iets mindere mate. De Nepalesen staan klaar met limonade op de top en geven ons helmen voor de afdaling. Weer een schitterende afdaling, fascinerend. De eerste drie kilometer een wat mindere wegdek en zelfs een stuk weg was verdwenen.
Na 10 kilometer dalen stond de kookploeg klaar met een soort nasi, rauwkorst, worstjes, kaas en als toetje een stuk watermeloen. Dit alles op een splitsing van wegen, waar van alles te zien was. Een bus die zijn passagiers uitliet stappen met alle bagage om vervolgens weer door locals te worden opgepikt. De Tibetaanse kinderen lopen niet in een luier rond, maar in een broekje met voor en achter een gat.
Vanaf de lunchplek nog zo'n 25 kilometer naar Lhatse. Aangenaam, met weer vals platte stukken naar beneden. Rond 14:30 uur kwamen we aan in Lhatse bij het guesthouse. Ook weer een ervaring die je een keer moet meemaken. Donkere kamers met drie bedden en twee stoelen. Het sanitair ergens buiten, aan de blikken van de andere Trikers te zien konden ze beter gaan plassen op een emmer of stiekem op de binnenplaats. De keukenploeg zette zijn tenten neer op de binnenplaats en werden vergezeld door loslopende kippen en hanen. Op de binnenplaats wordt muziek gemaakt en wij doen gezellig mee. Petie speelt op de gekochte gitaar en vele anderen zingen erop los. De schoenen van de Trikers zijn weer gepoetst en anderen maken wandelingen door Lhatse.
We hebben inmiddels al bijna 500 kilometer gefietst. We vergeten soms wat er op het programma staat en moeten op de website kijken (als die mogelijkheid er is) welke tocht ons te wachten staat. Tibet blijft een adembenemend mooi ruig land met uitermate vriendelijke mensen.
Dinsdag, 30 juni
Gisteravond 22:00 uur Tibetaanse tijd (tot nu toe laatste) contact gehad met Willem, die inmiddels al zijn bed in het hotel had opgezocht. Wederom iedereen op tijd gaan slapen, omdat ze vandaag een tachtig kilometer lange route af gingen leggen richting Liuxiang.
De boerderij van Paul en Sabriye heeft een grote indruk gemaakt op de gehele Tibet Groep, vooral de manier waarop met de kinderen wordt omgegaan en hoe hen nieuwe vaardigheden worden geleerd. Herkenbaar was voor enkelen de manier waarop er daar met de mensen wordt omgegaan, hoe iedereen in zijn/haar waarde wordt gelaten en dat er wordt gewerkt vanuit de mogelijkheden van de mens. Samenleven op een boerderij met allemaal mensen uit verschillende gezinnen met verschillende achtergronden, maar op de boerdeij een grote saamhorigheid en betrokkenheid, een groot gezin.
Net zoals na het bezoek aan de blindenschool van Paul en Sabriye, deed dit bezoek veel met de Trikers.
Vanavond wordt er weer overnacht in tenten en vervolgen ze morgen, 1 juli, de tocht vanuit Liuxiang richting Lhatse. Ze zullen de Yulung la passeren en vervolgens in de buurt van Lhatse overnachten. Lhatse is een klein plaatsje, waar vlakbij de wegen richting de Mount Everst en richting de 'heilige' berg Kailash elkaar kruisen. Een populaire stop onder de toeristen die Tibet aan doen.
Het contact met de deelnemers zal de aankomende dagen lastiger zijn in verband met een slecht bereik met hun mobiele telefoons.
Maandag, 29 juni
Een vertraging op de telefoonlijn maakt het communiceren met de deelnemers in Tibet een ware puzzel, maar het blijkt niet alleen de vertraagde verbinding te zijn maar ook een heze stem die vanuit de andere kant van de wereld moeilijk te verstaan is. De internetverbinding vanuit Shigatse laat het gelukkig even toe toch een verhaal naar Nederland toe te zenden. Helaas blijkt dat het versturen van foto's een grotere opgave te zijn.
Jacquelien verteld over haar belevenissen van de afgelopen dagen: "Vandaag de rustdag en dat is niet overbodig. De eerste verschijnselen van vermoeidheid komen langzaam boven water: verkoudheid, bloedneuzen en schorre kelen. Vandaag gaan we de boerderij bezoeken van Paul en Sabriye (waarvan we al eerder de blindenschool in Lhasa bezochten), de kinderen kunnen na de school op de boerderij terecht voor het verzorgen van dieren en het maken van kaas'.
'Gisteren de gehele fietstocht van Gyantse naar Shigatse in regenkleding gefietst, het hing erom wel of niet. Een vlakke etappe door een breed rivierdal vol met landbouwgewassen en huizen'.
De vlakke etappe werd gebruikt als een racebaan voor de ene, waarbij snelheden met een gemiddelde van 22 km per uur werden behaald. Anderen genoten van de levenswijze van de lokale bevolking, de huizen waar onderin de beesten huizen, koeien, schapen en soms een yak. Zij zagen kinderen spelen in hun blootje in de slootjes langs de kant van de weg. De middagpauze was bij een molen, wat van de buitenkant niet te herkennen was.
De deelnemers krijgen altijd vriendelijke blikken en gebaren van de Tibetaanse bewoners. Met grote regelmaat wordt iedereen gegroet met: 'Tashi Deleh'. Hele families trekken met ezels en/of paarden met aanhanger aan de stoet met fietsers voorbij of ze worden ingehaald door kleine traktoren. Velen honden volgen met een nieuwsgierige blikken de fietsers, maar blijven verder onverstoorbaar liggen onder een boom of op straat.
Begeleidt door een zonnetje kwam de groep uiteindelijk in Shigatse aan. Na een verfrissende douche en een Nepalese maaltijd ging iedereen vermoeid zijn/haar bed in.
Zaterdag, 27 juni
Een welverdiende rustdag voor de gehele groep, na vier dagen fietsen en slapen in de ongerepte natuurschoon van Tibet een dag om lekker te douchen, uit te rusten, corresponderen met familie en vrienden in Nederland en vooral een moment pakken om alle immense indrukken en belevenissen van de afgelopen dagen te verwerken.
'Wat een wereld, ongeloofelijk hoe de overweldigende natuur je hier pakt en niet meer loslaat'. 'Niets geen structuur van cultuur, alleen maar de medogenloze natuur met al z'n heldere kleuren, bergtoppen ebnpassen er tussendoor', zoals verwoord staat in een e-mailbericht uit Tibet.
De beklimming van de Karo La begon al vroeg in de ochtend, de deelnemers hadden wisselt geslapen maar gingen vol goede moed op de fietsen zitten om weer een indrukkende dag te beleven. De temperatuur was alweer behoorlijk warm en zou tijdens de beklimming weer voor de nodige zweetdruppels zorgen. Bij veel deelnemers is het besef er steeds weer hoe nietig ze als mens zijn tussen de enorme toppen van het Himalaya-gebergte. Maar ook hoe herioek het is om deze elementen te mogen trotseren. Elementen die tot nu toe ook door de gehele Tibet Groep zijn overwonnen.
Het uitzicht die de deelnemers hadden op de top van Karo La is meerdere malen vastgelegd op menig fototoestel. Een prachtig gezicht op een enorme ijs- en sneeuwmassa, de gletsjer Nojin Gangzang. Als de internetverbinding het toelaat komen de foto's binnenkort op de website te staan.
Het reisschema werd onderweg wat aangepast en zo werd het tentenkamp opgebouwd bij een stuwmeer. De Nepalese kookploeg verrasden de groep weer met een goede maaltijd. Het verbaasd de Trikers steeds weer hoeveel heerlijke gerechten eruit de kooktent en de volgtruck te voorschijn komen. Het ontbijt, middag- en avondeten zijn meer dan goed en zorgen ervoor dat de deelnemers met een goed gevulde maag hun dagen doorkomen. De kookploeg zorgt er ook voor dat iedereen 's morgens voorzien wordt van een warme kop thee. Vanmorgen werd deze zelfs bij hen op bed geserveerd. Waarschijnlijk had dit te maken met de regen die uit de lucht naar beneden kwam. Voordat er gefietst kon worden hees iedereen zich in de regenkleding. Onderweg was de weg op enkele plaatsen bedekt met rotsblokken, die door de regen vanuit de bergen waren meegevoerd.
Zoals bekend kan het weer in Tibet ineens omslaan en dat was in de middag ook het geval. De zon kwam achter de wolken te voorschijn en de regenpakken konden worden opgeborgen. Het laatste deel van de route (afdalen met af en toe 'vals platte' stukken) werd in de zon afgelegd en met een goed gevoel kwam iedereen goed aan in het hotel in Gyantse.
Het doet alle Trikers geweldig goed dat erin Nederland zo met hen wordt meegeleefd.
Morgen alweer dag zes van de expeditie. In Gyantse brengen ze een bezoek aan het Palkhor Chode Klooster en vervolgen dan hun fietstocht richting Shigatse. Een tocht van ongeveer 90 kilometer over een goed geasfalteerde weg. Shigatse ligt op een hoogte van 3650 meter.
Vrijdag, 26 juni
Een sms-bericht vanuit Tibet: 'Na de euforie van de eerste beklimming rond 5000 meter, iedereen zeer vermoeid en een matige nachtrust gehad'. 'Deze wel in de openlucht aan een rivierbedding'. 'Gisteren een prachtige verbindingsroute langs een meer'. 'De deelnemers vermoeid en worden extra goed in de gaten gehouden door de begeleiding en de artsen'. 'De Trikers rusten onderweg vaker uit om sneller weer op betere krachten te komen'. 'Het tentenkamp was opgezet in een stroomdal met van daaruit prachtige gezichten op de met sneeuw bedekte toppen'.
Gyantse, is de plaats waar de Trikers vanavond zullen verblijven. Gyantse ligt in één van de vruchtbaarste gebieden van Tibet. Daarnaast heeft de stad zijn echte Tibetaanse karakter weten te behouden, als één van de laatste steden in Tibet.
Het smsje is het enige wat ik vandaag te horen kreeg uit Tibet. Het is bij hen op het moment al 22:00 uur, nu het bij ons rond de klok van vier uur is. Zij zullen hun rust hard nodig hebben, nadat ze vandaag weer een beklimming hebben gehad.
Mocht ik als nog berichten ontvangen uit Tibet, dan zal ik deze zo spoedig mogelijk plaatsen.
Donderdag, 25 juni
Na (bijna) het uiterste van je lichaam gevraagd te hebben op een dag als gisteren, heeft je lichaam goede rust nodig. Het herstel duurt langer op de hoogtes waar de Tibet Trikers zich bevinden. Het luisteren naar je lichaam, zorgen voor goede voeding en voldoende vocht is een pré. Op hoogtes waar ze nu zitten is het meer dan belangrijk om alles goed in de gaten te houden, vooral omdat een hoogteziekte ook later nog kan komen. De fysiotherapeuten ondersteunen de deelnemers met voeding, drinken maar ook met het masseren en losmaken van been- arm- en rugspieren.
Normaal gesproken zullen ze morgen vertrekken vanaf Nagatse richting Gyantse, waar ze op zaterdag een rustdag hebben. Het kan zijn dat er inmiddels wat wijzigingen zijn in hun fietsschema, maar tot dusver is dat bij mij nog niet bekend. Ik heb vandaag geen nieuws ontvangen uit Tibet.
Over de afdaling van vandaag (en waarschijnlijk een klein gedeelte al gisteren na de beklimming van de Kamba La) kan ik wel vertellen dat het veel eist van je stuurkunst. Je remmen loslaten en naar beneden gaan met een hoge snelheid is wat iedereen graag zal doen, maar door een vermoeid lichaam en de onverharde ondergrond zijn fouten snel gemaakt. Ook voor het behoudt van je fiets en lichaam is geconcentreerd en rustig afdalen beter.
Als ik naar de 60 kilometer lange tocht voor morgen kijk zie ik dat de deelnemers weer een beklimming krijgen, dit keer richting 5086 meter (de top van de Karo La) om vervolgens af te dalen richting de Sim-La op 4330 meter en uit te komen in Gyantse. Het gebied staat daar bekend om zijn wisselende temperaturen, het kan daar fris en koud aanvoelen. Ook zullen de Trikers aan de voet staan van een enorme gletsjer, de Nojin Gangzang.
Woensdag, 24 juni
'Onvoorstelbaar', dat waren de eerste woorden van een trotse Willem aan de telefoon.
Alle deelnemers en hun buddy's hebben na een loodzware tweede dag de top van de 4900 meter hoge Kamba La gehaald!
Op de top van de Kamba La kwamen de emotionele ontladingen; tranen van intense blijdschap, tranen van vermoeidheid, tranen van een overwinning, tranen van zoveel gevoelens die niet te verwoorden zijn, maar met een onvoorstelbaar goed en voldaan gevoel van binnen uit.
Daar staan ze dan.. om half 5 (lokale tijd) op bijna 5000 meter hoogte! Ze hebben het gehaald!
Alle spanningen, zenuwen en onzekerheden die iedere deelnemer op zijn of haar manier had in de voorbereidingen voor Tibet, gedurende de reis naar 'het dak van de wereld', maar ook tijdens het fietsen vandaag. 'Ga ik het halen?', 'Lukt mij dit?', 'Hoeveel kan ik van mijn lichaam vragen?' Het was 25 kilometer lang klimmen in een drukkende hitte. Delen van de wegen onverhard met losliggende steentjes.
De Alpe d'Heuze en de toppen van de Pyreneen, die enkele deelnemers in de jaren van voorbereiding hebben bedwongen, waren niet te vergelijken met de tocht die ze vandaag hebben afgelegd, aldus Willem. Zwaar, loodzwaar.
Afzien, vechten met jezelf, om je heen kijken en realiseren in wat voor een omgeving je fietst, de opbeurende woorden en schoudersklopjes van de begeleiders, ondersteuning vanuit de volgauto's met technisch materiaal en voeding, maar vooral het gevecht in jezelf met een ongekende motivatie om naar de top te gaan en die te halen. Als je na zulke 'gevechten' dan de TOP bereikt, dan moet dat een gevoel geven wat niet te beschrijven is..
Een ongekende TOPprestatie van de gehele Tibet Trike Groep!
Morgen, dag drie, vertrekt de groep verder richting Pelde, ze zullen (als alles goed voorloopt) de nacht door brengen in de buurt Nagratse aan de oever van een meer. Ze hebben dan alweer een fietstocht van 60 kilometer in de benen. De route zal veelal bestaan uit afdalingen met steeds het uitzicht op de meren beneden hen.
Dinsdag, 23 juni
Op het moment nog geen berichten ontvangen uit Tibet, het kan zijn dat er geen telefoonverbinding mogelijk is in het gebied waar de Tibet Trike groep nu zit. Zodra ik nieuws heb plaats ik dat op de website. Naar alle waarschijnlijkheid bevindt de groep zich nu onderaan de Kamba La (La betekent pas) en hebben ze daar hun eerste overnachting in de uitgestrekte natuur tussen de Himalaya toppen.
De eerste fietstocht voerde vandaag richting Kamba La, een route van bijna 80 kilometer. Een goede infietsdag, waarbij lange stukken over strak geasfalteerde wegen werden bereden.
Morgen vervolgen ze de tocht van Kamba La richting Pelde, de groep zal dan ongeveer 60 kilometer afleggen. Er zal dan ook voor het eerst geklommen worden, van 3750 meter naar 4900 meter. Als de Trikers bovenaan arriveren schijnt daarbij goed weer een mooi uitzicht te zijn op de heilige meren van Tibet, waaronder de Yamdrok Tso (Tso betekent meer).
Zondag 21 juni en maandag 22 juni
De vrachtauto's zijn ingepakt met bijna 100 dozen met uitlopende goederen, waaronder heel veel water. Ook liggen de slaaptenten en keukentent in de vrachtauto te wachten, klaar voor de nachten op 'het dak van de wereld' in de adembenemende natuur van Tibet. De deelnemers hebben hun rugtassen gepakt met extra voeding, drinken, regenkleding en natuurlijk niet te vergeten een lekkere zak Hollandse drop.
Zondagmiddag is de gehele groep naar de blindenschool van Paul & Sabrye gefietst. Sabrye is een blinde, uit Duitsland afkomstige, vrouw die enkele jaren geleden met haar Nederlandse man Paul de school heeft opgericht. De Tibet Trikers werden welkom geheten door een blinde jongen die zoveel vertrouwen genoot van de eigenaren Paul & Sabrye, dat hij de school mag waarnemen bij hun afwezigheid. Onderweg naar de school heeft de groep al fietsend door het voetgangersgebeid kennis kunnen maken met de grootste lol die ze hier hebben: water naar elkaar gooien.
De groep had het al enige dagen mogen aanschouwen, en Bart was al een keer zeiknat teruggekomen, maar nu moest de gehele Tibet groep eraan geloven. Wasbakjes, emmers en flessen werden vol over de deelnemers en hun buddy's heen gestort.
Allemaal nat tot aan hun onderbroeken arriveerden ze uiteindelijk bij de school. Op de school, gelegen in een steegje met een poort als toegang, zitten kinderen en jongeren in de leeftijd van 4 t/m 17 jaar. In Tibet zijn blinde kinderen een schande voor de familie. Er heerst onder de Tibetaanse bevolking nog steeds de opvatting dat de kinderen blind zijn geworden doordat ze in hun vorig leven een slecht leven hebben geleid, blind zijn in hun huidige leven is een straf.
Als de kinderen op de blindenschool komen wordt er eerst een geruime periode geacclimatiseerd. De kinderen werden voordat ze bij de school arriveerden vaak weggemoffeld binnen hun gemeenschap, kregen geen opleiding en leefden onder erbarmelijke omstandigheden. Ook staat centraal het leren omgaan met hun beperking(en). Vervolgens wordt er een speciaal ontwikkeld braille schrift aangeleerd. Sabrye Tenberken schreef over haar ervaringen met de blinde kinderen uit Tibet verschillende boeken, waaronder: 'Met andere ogen', 'De blinde kinderen van Lhasa' en 'Mijn weg leidt naar Tibet'.
De begeleiders en onderwijzeres gaan liefdevol om met de kinderen, er wordt gezongen en buiten op de binnenplaats liggen oudere kinderen innig tegen elkaar aan op een matras. De klaslokalen, slaapzalen worden bekeken en daarnaast ook de oefenruimte waar gewerkt wordt met een computer. De beeldschermen laten de vertalingen zien van een soort braille toetsenbord. Ontroert en onder de indruk van de blinde kinderen, de school en alles wat Sabrye en Paul hebben opgezet verlaten de Tibet Trikers uiteindelijk de school. In het winkeltje van de school worden eigengemaakt kazen gekocht, die zullen meegaan op de reis van Lhasa naar Kathmandu.
Maandag 22 juni brengen de meesten een bezoek aan een tempel in Lhasa. Anderen houden zich bezig met het inpakken van de kisten en de laatste bagage. Iedereen gaat de laatste dag in Lhasa zijn of haar eigen gang; kopen van souveniers, contact onder houden met Nederland en een lekkere douche.
Macaroni staat vanavond op het menu, extra koolhydraten voor de eerste fietstocht voor morgen (dinsdag). De tocht zal gaan richting Kamba La, een reis van 80 kilometer.
Zaterdag 20 juni en zondag 21 juni
Lhasa wordt een moderne Chinese stad, met hoge gebouwen en brede boulevards, maar daar tussendoor is de oude Tibetaanse cultuur nog steeds zichtbaar. De Tibet groep kon zaterdagavond dan ook echt genieten van een traditioneel Tibetaanse maaltijd met onder andere tsempa, rijst, broccoli, soort bamboe, momo's mais soep en als dessert 'Yakthee'. Yakthee is een gezouten boterthee wat in Tibet een traditionele drank is. Op de vraag wat Jacqeulien van de Yakthee vond: 'Het leek een beetje op asperge/champignonsoep'.
Na het Tibetaanse buffet maakten de Tibet Trikers kennis met traditionele dansen en muziek. Acht voorstellingen in de bijbehorende fleurige klederdrachten en met begeleiding van hun eigen muziek. Een sfeervolle en leuke avond. De fiets van Evert stond tussen de muzikanten en dansers in het restaurant.
Zondag kon er voor het eerst echt gefietst gaan worden. De lawaaierige straten van Lhasa werden omgeruild voor een rustige omgeving buiten de stad. De weg ging door de Lhasa vallei. In de dalen zagen de fietsers landbouwgronden en enkele lokalen met grote hoeden op de akkers werken. De landerijen stonden vol met granen, kool en/of mosterdzaad. In enkele kleine stalletjes langs de weg proberen Tibetanen hun goederen te verkopen.
De tocht voerde 20 kilometer over een rechte weg. Een drukke weg met veel uitlaatgassen, velen fietsten met een monddoekje voor. De buddy's konden goed oefenen in het beschermen van hun trikers. De meegebrachte lunch werd onder weg opgegeten, om vervolgens dezelfde 20 kilometer terug te fietsen naar Lhasa.
Het fietsen op 3700 meter viel voor sommigen mee. Ze konden fietsen op hetzelfde verzet en snelheid als in Nederland. Bij de lichte beklimmingen konden de deelnemers merken dat lucht ijler is, maar voor de eerste kilometers op het 'dak van de wereld' waren ze meer dan tevreden. Er werd gefietst in hemdjes-shirtjes en korte broeken. Het is weer is tot dusver aangenaam, warm en droog.
Zondagmiddag bracht de groep een bezoek aan de blindenschool van Paul en Sabrye, hierover komt morgen een verslag.
De trikers verheugen zich enorm op de expeditie!
.jpg "Lhasa vallei")
De kloosters in Lhasa en omgeving zijn indrukwekkend; veel kleuren, geuren van wierrook, overal muurschilderingen, beelden, boedha’s en in de gebedsruimte kussens op de grond waar tijdens het gebed alle monninken hun gebeden prevelen. Na het prevelen van de gebeden drinken de monniken Yakthee. De trikers hebben de afgelopen dagen twee kloosters bezocht, waaronder het Drepung klooster.
De groep mocht via een hoger gelegen ingang naar binnen, zodat Bas en Roelof ook met hun rolstoel naar binnen konden. De Tibetanen die beide jongens helpen om in alle vertrekken van het klooster te kunnen komen, hebben verscheidende zweetdruppels laten vloeien. De temperatuur is warm en de nodige trappetjes zorgen ervoor dat de Tibetanen steeds een handje helpen met het verplaatsen van Bas en Roelof maar ook met de rolstoelen.
Het binnenplein van het klooster is ideaal om even op adem te komen en alle nieuwe indrukken weer in ieders geheugen op te slaan en te verwerken. De zweetdruppels worden van de gezichten geveegd die de vele trappen hebben veroorzaakt.
Rond 16:00 uur (Tibetaanse tijd) was iedereen blij verrast met een truck uit Kathmandu, die alle driewielligfietsen, handbikes en tweewielers aan boord had. Na het verwijderen van alle plastic, die de fietsen moesten beschermen tijdens de reis vanuit Nederland, en al technische aanpassingen kon Willem met een opgewekte en lachende gezichtsuitdrukking het eerste rondje fietsen in Lhasa.
Dinsdag, 16 juni 2009
Vanmiddag om 13:00 uur kwam het goede bericht dat de gehele Tibet Groep aangekomen is in Lhasa (Tibet). Na een korte nacht en opnieuw een vliegreis zijn de trikers aangekomen op het beginpunt van hun bijna 1000 kilometer lange fietstocht. De groep zal eerst nog enkele dagen nodig hebben om te wennen aan de hoogte en de laatste voorbereidigen treffen om echt aan de fietsreis te beginnen.
Inmiddels is het in Lhasa al avond, bij hen is het 6 uur later dan bij ons in Nederland.
Maandag, 15 juni 2009.
Met enige vertraging op de internetverbinding komen toch de eerste foto’s en (hilarische) belevenissen. Dinsdagmorgen zal de groep Kathmandu voor enkele weken verlaten en naar Lhasa vliegen waar ze zich zullen gaan voorbereiden op het fietsen. Maar eerst de belevenissen van de afgelopen dagen:
De reis
Op een verbluffende en zeer snelle manier zijn alle Tibet Trikers door alle formaliteiten op de vliegvelden gekomen. Het reizen, het wachten en het vliegen waren daarentegen ook zeer vermoeiend. Niet te vergeten dat ze een stap in de tijd maken, in Kathmandu is het ongeveer 4 uur later dan in Nederland. Een luxe comfortabele vliegreis van Frankfurt naar Doha, zoals de meesten aangaven. Voor anderen een spannende eerste keer, maar de vermoeidheid won en al voor het opstijgen lagen enkele te slapen.
In Doha werden ze welkom geheten door een tropische hitte. Een stop van 4 uur, wachtend, hangend en zwetend in de hal van het vliegveld. Gedurende de vliegreis naar Kathmandu konden, degenen die wilden, zich languit uitrekken over meerdere stoelen. Het was een rustige vlucht met weinig medepassagiers.
Zondag
Kathmandu, een lawaaiige stad waar een chaotische sfeer hangt. De deelnemers verblijven in het Summit Hotel met uitzicht op de toppen van de Himalaya. De toppen zullen ze dinsdag 16 juni vanuit het vliegtuig kunnen bekijken. Ook in Kathmandu hangt een klamme hitte met veel stof en smok. Gelukkig kunnen ze aan het zwembad van het hotel bijkomen van de vermoeiende reis en de tijd nemen om alle indrukken in zich op te laten nemen. Zondagochtend werden ze al vroeg gewekt door de zon en de daarbij horende klamme hitte, maar de koffie deed wonderen.
’s middags werd er vervoer geregeld om de oude binnenstad van Kathmandu te bezoeken. Een standaard taxi, daar kunnen de rolstoelers niet in. De bus van het hotel werd geregeld en bracht hen door alle gekrioel van de stad. Middenin de stad doken ze in de drukte en de chaos. Het werd een ware belevenis, sommigen gingen een fietskarretje door de stad en anderen zo goed en kwaad als het ging lopend.
Bart wist met een dwarsfluitconcert de lokale bevolking te imponeren met als gevolg dat er een verkeersopstopping in de hele stad voelbaar was. Vol rebbelsheid en ondeugd heeft de Tibet groep twee uur de stad ontwricht en gevoeld wat het is om daaraan deel te nemen.
Zaterdag, 13 juni 2009
Omstreeks 15:30 uur werd ik gebeld dat de groep is aangekomen in Kathmandu. Een lange reis, allemaal vermoeid maar zonder problemen aangekomen in het Summit Hotel in Kathmandu.
|
Dag |
Datum | Planning |
| 1 | 12 juni | Vertrek vanuit Frankfurt naar Kathmandu |
| 2 | 13 | Aankomst in Kathmandu |
| 3 | 14 | Kathmandu |
| 4 | 15 | Kathmandu |
| 5 | 16 | Vertrek met vliegtuig naar Lhasa |
| 6 | 17 | Lhasa |
| 7 | 18 | Lhasa, naar Drepung of Jokhang |
| 8 | 19 | Lhasa, naar Sera of Potala |
| 9 | 20 | Lhasa, fietsen richting Ganden |
| 10 | 21 | Lhasa, fietsen naar Jokhang |
| 11 | 22 | Lhasa, vrije dag |
| 12 | 23 | Vertrek vanuit Lhasa, Kamba-La (85 km.) |
| 13 | 24 | Kamba-La (4900 m.) naar Pelde (60 km) |
| 14 | 25 | Pelde naar voorbij Nargatse (60 km) |
| 15 | 26 | Nargatse naar Gyantse (60 km) |
| 16 | 27 | Reserve dag |
| 17 | 28 | Gyantse naar Shigatse (80 km) |
| 18 | 29 | Rustdag in Shigatse |
| 19 | 30 | Shigatse naar Liuxiang (80 km) |
| 20 | 1 juli | Liuxiang naar Lhatse (70 km.) |
| 21 | 2 | Lhatse naar New Tingri (55 km.) |
| 22 | 3 | Rustdag in New Tingri |
| 23 | 4 | New Tingri naar Menta (55 km) |
| 24 | 5 | Menta naar Nyalam (80 km) |
| 25 | 6 | Reserver dag |
| 26 | 7 | Nyalam richting Kodari |
| 27 | 8 | Kodari richting Zangmu (grens met Nepal) |
| 28 | 9 | Fietsen naar Kathmandu |
| 29 | 10 | Kathmandu |
| 30 | 11 | Vertrek vanuit Kathmandu naar Frankfurt |
| 31 | 12 | Aankomst 6:50 uur in Frankfurt |
Reisverslagen
Zondag, 12 juli
Een groot oranje spandoek '"Welcome to 1st handbike expedition, Lhasa to Kathmandu 2009' kleurt de kantine bij USVA, aan de weg stonden spandoeken versiert met Tibetaanse vlaggetjes en de Trikers werden opgewacht door familieleden en vrienden met een grote bos gekleurde rozen. De terugweg verliep sneller dan we hadden verwacht en al rond 12:30 uur Nederlandse tijd waren we terug in Holten.
De avonturen en belevenissen kwamen de terugweg in de bussen, maar ook onder het genot van een oer Hollandse slagroomtaart bij USVA en bij het weerzien van familie en vrienden.
Via deze weg willen we iedereen bedanken die op welke manier dan ook de Trikers hebben gesteund in deze expeditie.
Sponsoren, zowel de persoonlijke sponsoren als voor de gehele expeditie, bedankt voor jullie steun en vertrouwen in de expeditie.
de Fysiotherapeut
Saxofoonwinkel
Unigarant verzekeringen
Sinner ligfietsen
Chili Wijn
V-trading
Tibetreizen
Cycletrend
HM Electronics
Tandem Globallogistics
Hanneke Soeting
Halberg Accountants en adviseurs b.v.
Horizon Natuurvoeding, Nutricia, Unilever, Mars, JB Bussink Ontbijtkoek, Geert, Diederick, Bernd, Maarten & Marion, Arie & Inez, Gabrielle, Willy, Doede, Judith & Dirk-Jan, Piet, Igno en alle anderen die (in)direct gesponsord hebben.
Vrijdag, 10 juli
“The message is loud and clear -- life is to move on,”
Wilt u de persberichten lezen vanuit Nepal, zoek via google met: 'first handbike lhasa kathmandu'. Op de Aziatische websites staan verscheidene pagina's met de avonturen van de Nederlandse Trikers van Lhasa naar Kathmandu. Er was een persconferentie en ze werden gefilmd voor de lokale Nepalese televisie. Ook op verschillende Nederlandse internetpagina's worden berichten geplaatst over de Tibet Trike Tocht.
''These brave trekkers have shown to the world that nothing can stop them”
'KATHMANDU, July 9: Four handicapped Dutch travelers have miraculously completed 950 km long handbike expedition from Lhasa to Kathmandu. While Roelof Burshwrn (23) and Bao van Nievwerhugzen (31) crossed the pass in handbikes respectively successfully, Jacqueline Westhof (49) and Evert de Bea (66) rode through on tricycles. Evert rode on one leg. This is a first time that such disabled people have crossed the Lhasa-Kathmandu pass successfully'.
Bron: MYREBUBLICA.com
Links naar de desbetreffende websites:
http://www.myrepublica.com/portal/index.php?action=news_details&news_id=7263
http://news.xinhuanet.com/english/2009-07/09/content_11681761.htm
http://eng.tibet.cn/09index/ty/200907/t20090710_487542.htm
http://www.ekantipur.com/kolnews.php?&nid=203369
Donderdag, 9 juli
Vanuit een klamme en vochtige Summit Hotel in Kathmandu komen uitgebreide verslagen en foto's binnen. Foto's die laten zien wat de Trikers de afgelopen weken hebben ervaren; de uitdrukkingen in hun gezicht, de weersomstandigheden, de houdingen van hun lichaam, blikken van blijdschap tot en met enorm afzien.
Verhalen van de laatste expeditie dagen:
De laatste nacht in de tent was 2 kilometer voorbij Nyalam. Een plek in een bocht op een steile heuvel, de tenten werden steeds hoger tegen de berg neergezet tussen de koeien, kalfjes en Yaks. De rolstoelers moesten steeds balanceren op de richels langs de weg, die enorm steil was. Rondom ons steeds flarderen mist en wolken, die ons het gezicht ontrokken op de hoge bergen. We zaten letterlijk met ons hoofd in de wolken. Na het eten gingen we allemaal op tijd naar bed, onzeker over de volgende dag want er zou sprake zijn van een wegversperring. De vraag was: kunnen we er langs?
De volgende dag begon de grote afdaling naar Nepal. Steeds meer bomen, struiken en de natuur werd steeds iets groener. Kolkende rivieren, watervallen, schitterende uitzichten, steeds meer zuurstof en ook de geuren kwamen onze neusgaten weer binnen. Het begon te regenen, mistig en nat te worden. Sommige stukken van de weg weggeslagen. De buddy's hebben het druk om alle Trikers goed op de fiets te houden en te duwen. De expeditie is nog niet afgelopen.
Vaak voor de grensovergang is de weg geheel afgesloten. Rijen met auto's en vrachtwagens, wachtend. Wij allemaal door en door nat en koud, een halve dag wachten lijkt ons geen optie. Een Chinees grensmedewerker maakt de 'fout' om een slagboom te openen, we onderhandelen en creeeren chaos todat iemand uit de groep roept dat ze door mogen fietsen, wat in werkelijkheid niet het geval is. De trikers zetten hun voeten weer op de pedalen en de omwentelingen van de handbikes komen weer in gang. De groep hobbelt over de slechte weg waar andere Chinezen de Trikers verbluft nakijken. Uiteindelijk bereiken het grensstadje, maar de volgauto en vrachtwagen komen er nog niet door. Als we het hotel hebben bereikt en iedereen zich probeert op te warmen en te drogen komen onze Nepalese/Tibetaanse jongens aangelopen met de rolstoelen van Bas en Roelof. Zij hebben het hele stuk gelopen om de jongens hun 'benen' weer te geven.
Na de lunch zitten de meesten buiten te kijken naar alle rumoer en hechtiek op straat; van geldwisselaars met gemanipuleerde rekenmachines tot en met een moeder die haar kleine baby een bad geeft. Tegen de tijd van het avondeten komen daar uiteindelijk de volgauto's met onze bagage en ons avondeten.
De volgende morgen naar de grens en we rijden door een stukje niemandsland. De weg laat weer zijn gebreken zien en pittige haarspeldbochten waar ongelijke grote stenen liggen. Met behulp van de buddy's en lokals worden alle driewielligfietsers en handbikers over de ongelijke stukken geholpen. Bij de grens met fiets en al door de douane. Middenop de grensbrug een 'rode streep', aan de ene kant van de streep mag wel gefotografeerd worden en aan de andere kant niet.
Tibet achter ons latend, een land waar we zoveel hebben meegemaakt en waarvan de verwerking nog moet beginnen.
De organisatie in Nepal verwelkomd ons met een groot spandoek: 'Welkom Trikers die als eersten de tocht van Lhasa naar Kathmandu hebben volbracht'.
Van de grens naar Kathmandu
De weg is moeilijk begaanbaar en het zou teveel tijd kosten om het laatste gedeelte per fiets af te leggen. Er komt een bus voorrijden en het word een chaotisch schouwspel om alle bagage, Trikers en fietsen aan boord te krijgen. Vele Nepalezen willen een handje helpen, sommige Trikers gaan bij de bagage en Trikes bovenop het dak zitten, anderen staan toe te kijken of alle bagage daadwerkelijk in of op de bus komt en de overige deelnemers bekijken het hele gebeuren vanuit de bus.
Honderd kilometer in een propvolle bus over bijna onbegaanbare wegen en langs steile afgronden, maar de uitstekende chauffeur zorgt dat de bus goed en wel aankomt in Kathmandu. In Kathmandu wordt alles weer uit of van de bus geladen en rijden de vermoeide Trikers in een colonne door de stad richting het Summit Hotel. De bobywarmers van het KNGF laten een kleurige eenheid zien in de stad. Ontvangen door gezang begeleidt met gitaar muziek worden we opgewacht bij het Hotel. Sjaals en kransen worden om ons heen gehangen. Limonade en een stuk taart vullen vervolgens onze magen.
Vermoeid van de laatste fietskilometers, van de onderhandelingen bij de grens, ontroerd door alles wat we hebben overwonnen en getroseert proberen we 's avonds in slaap te komen. Door de hechtiek van Kathmandu, de chaotische sfeer in Nepal zitten we nog middenin de expeditie, in onze hoofden weten we dat we iets hebben overwonnen waar we allemaal op een bepaalde manier onzeker over waren. We hebben het gedaan, we hebben overwonnen, maar het daadwerkelijke besef is er nog niet.
Woensdag, 8 juli
De trikers zijn zonder problemen de grens overgekomen en zijn nu onderweg naar Kathmandu. De laatste fietstocht, de laatste fietskilometers op 'het dak van de wereld'. Verder heb ik vandaag nog geen berichten uit Nepal/Tibet ontvangen.
Zondagmorgen 12 juli zullen de Trikers aankomen op het vliegveld in Frankfurt, als de gehele reis goed verloopt landen ze om 6:50 uur. Bart en ik zullen zaterdagavond al richting Frankfurt afreizen om hen op te halen. We verwachten zondag midden op de middag terug te zijn bij USVA in Holten. Als u de groep een warm onthaal wilt geven dan bent u van harte uitgenodigd bij USVA zondagmiddag.
Dinsdag, 7 juli
Nepal komt weer in het zicht, vandaag is de groep verder afgedaald naar de grensovergang. De boomgrens is weer bereikt en ook de drukte van het dagelijks leven is weer duidelijk aanwezig in het gedeelte waar de Trikers nu zitten. Ze overnachten vanavond in het Zangmu Hotel, liggend op 2300 meter. De laatste nacht in Tibet, als alle formaliteiten bij de grens goed verlopen. De laatste Tibetaanse Yuans zullen worden ingewisseld voor Nepalese roepies of zullen als herinnering meegenomen worden naar Nederland.
De Bhote Kosi rivier die de Trikers nog zullen oversteken is de natuurlijke grens tussen Nepal en Tibet. De officiele grens is een 'vriendschapbrug' over de rivier bij Kodari.
De laatste loodjes fietsen naar Kathmandu zal zijn naam eer aan doen: de wegen bochtig, soms slecht, van dalende stukken naar opeens een forse klim. Daarnaast is het klimaat in Nepal gelijk voelbaar anders als in Tibet; warm en vochtig. Na een rustgevende omgeving komen ze nu weer in het drukke chaotische leven van Nepal.
Zondag 5 juli en maandag 6 juli
De afgelopen dagen zijn iets anders verlopen dan de bedoeling was. De verbindingsroute vanaf New Tingri naar de laatste twee passen was vrij zwaar door het onverharde wegdek. Zo'n 30 a 35 kilometer hobbelen, proberen je lichaam op de handbike te houden en zorgen dat je met de driewielers niet omvalt. Maar zoals alle afgelopen weken, het zijn allemaal echte toppers die ondanks de (zware) routes door blijven gaan.
De bedoeling was om de laatste twee passen te verdelen over twee dagen, voornamelijk ook omdat beiden niet geasfalteerd waren. Dit was een extra moeilijkheidsfactor. Iedereen ging vol goede moed en rustig van start. Al klimmende bleek de onverharde weg minder lastig en meer glad dan we in eerste instantie dachten. Iedereen haalde de top, maar was de koude stevige wind bij de laatste kilometers flink aanwezig.
Bovenop de top kregen we te horen dat de laatste pas was afgesloten die dag, vanwege wegwerkzaamheden zodat na de afdaling iedereen in auto's en de vrachtauto werden gestopt.
Op de laatste pas die we tijdens de expeditie trotseren hebben we op de top allemaal gebedsvlaggetjes opgehangen. Enkelen van ons klommen de palen in op de vlaggetjes zo hoog mogelijk op te hangen en de top van vrolijk gekleurde vlaggetjes te voorzien. Iedereen had zijn of haar eigen gedachten bij de wensen die de wereld werden in gezonden; gedachten aan familie, naasten, geliefden, etc. Een bijzonder moment zo op de laatste top die we in de Himalaya zullen aandoen.
De afdaling van de laatste top deden we per fiets, een onverharde weg wat voor de nodige spierpijn zorgde in de nekken en armen van ons. Onderaan de pas zijn we weer in de auto's gestapt en hebben we zo'n zeven kilometer niet kunnen fietsen. Vanuit de auto konden we genieten van de besneeuwde toppen in de verte. Bovenop de bleek de wegblokkade al van kracht te zijn, een hoop zand versperde ons de weg. Het echte offroad werk kon beginnen, de auto's en vrachtwagen slingerden door de omliggende velden. Voor de Trikers die in de 4x4 zaten waren de hobbelingen door de velden een plezier, voor de anderen in de vrachtwagen een bijzondere ervaring omdat de chauffeur zich niet al te voorzichting naar beneden liet vallen.
De vrachtwagen ging uiteindelijk weer terug om de fietsen op te halen, hierdoor nuttigden wij onze maaltijd laat. Dat was overigens geen ramp, het zonnetje scheen en we konden genieten van een kop koffie, nootjes en koeken. We werden vergezeld door kuddes schapen en geiten die langs onze tenten liepen. De wegwerkzaamheden werden uitgevoerd door vele wegwerkers die per schop, houweel en met behulp van een gespannen draad de nieuwe weg aanlegden en/of aan het voorbereiden waren.
We hebben een dag winst gemaakt, doordat we een pas met de auto moesten doen. De afdaling na de grensovergang met Nepal hebben we daarom opgesplitst in twee etappes. Vanochtend hebben we kunnen uitslapen om vervolgens om 10:30 op de fiets te stappen. Lijkend op maanmannetjes met vele lagen kleding aan maakten we de eerste kilometers. Het zonnetje brak in de loop van de dag door en zo konden we onze weg in t-shirtjes vervolgen.
De route liep door een prachtige kloof met nog steeds de besneeuwde toppen in het zicht. Vlakbij Nyalam wordt de natuur groener en beginnen de natuur weer te ruiken.
Morgen (dinsdag) fietsen we verder naar de grens en overnachten we in een hotel. We moeten daar een dag wachten, dus hebben we de gelegenheid om te proberen foto's te sturen van een indrukwekkende expeditie over 'het dak van de wereld'.
We voelen ons allen zeer voldaan en we maken er een gezellige middag met z'n allen van!
Zaterdag, 4 juli
De telefoon gaat over bij USVA, maar er komt geen reactie aan de andere kant van de lijn. Uiteindelijk is die er toch en is het Willem vanuit Tibet. De verbinding valt steeds weg en het grappige is dat Willem denkt dat het vrijdag is vandaag, terwijl het inmiddels toch al echt zaterdag is.
De trikers zitten weer op de fiets, gisteren al, maar iedereen begint steeds meer (lichamelijke) klachten te krijgen van de expeditie. Van zere ruggen tot en met ontstekingen, maar mentaal is iedereen onwijs sterk en vast beraden. Iedereen wordt nauwlettend in de gaten gehouden en goed verzorgd door het medische team.
Vanmorgen iedereen weer op de fiets gestapt (8:00 uur lokale tijd), met weer een zware 70 kilometer tocht voor de boeg. Wat de tocht zo zwaar maakt is dat er grote gedeeltes onverharde wegen tussen zitten. Geen asfalt of een goed berijdbare zandwegen, maar vooral zand met losse steentjes. Een weg die ook bedekt kan liggen met een laag sneeuw. Het weer is alweer warm, bij het hete af en op het moment laat de wind zich ook weer voelen. Inmiddels is het 18:00 uur in Tibet en ze moeten nog zeker 1,5 uur fietsen voordat ze bij het tentenkamp aankomen.
Ik verwacht dat het tentenkamp gestationeerd is bij Nyalam, maar dat weet ik niet helemaal zeker. Als dat zo is zijn ze vandaag gestart in Menta om via de Lalung La en Tong-la richting Nyalam te fietsen.
Vannacht hadden de Trikers prachtige gezichten vanuit hun bivak-kamp op de Mount Everest. Middenin de nacht begon in alle hevigheid een storm te woedden die tot vanmorgen vroeg heeft aangehouden. Ook daalden de temperaturen onder nul, waardoor het een koude en gure nacht was. Iedereen ondanks dat redelijk geslapen en gemotiveerd om vandaag weer op de fiets te stappen.
Gisteren (vrijdag, 3 juli) hebben ze 80 kilometer gefietst met als startpunt New Tingri en als eindbestemming Menta. Het was een overwegend vlakke route, de zwaarte lag in de staart van de tocht, de laatste 8 kilometer.
Ik besef me op het moment dat de Trikers al in hun laatste expeditie dagen zijn, inmiddels al drie weken in een totaal andere wereld en op voor hun ongekende hoogtes. Een expeditie van ongekende omvang met ongekende TOPprestaties, waar ze van te voren alleen maar van droomden is nu werkelijkheid geworden. Nog een week voordat iedereen zijn of haar dierbare weer in de armen kan sluiten en niet anders dan trots kan zijn op wat iedere Triker aan persoonlijke overwinningen heeft behaald.
Vrijdag, 3 juli
Na alle uiterste inspanningen op de Lhakpa-La met de laatste twee uur voor de beklimming regen en koude wind. Het laatste half uur was er zon, ook vandaag was er weer zon op de hoogvlaktes van Tibet. De deelnemers deden het allemaal rustig aan vandaag, wilden niets forceren. Het stuk wat ze hebben aflegd was overwegend vlak. Ik weet niet of iedereen is gaan fietsen, het belangrijkste was om na de uiterste inspanningen van gisteren 'rust' te pakken en het lichaam niet verder te forceren.
Ik krijg vanuit het thuisfront van de deelnemers vele reacties per e-mail, maar ook via de telefoon en aanspraak als ik in de stad loop. Er leven zoveel familie-leden, vrienden, vriendinnen en kennissen mee met de expeditie in Tibet. Deze e-mail ontving ik van Rob & Margriet Burghoorn:
'Men vraagt ons of deze expeditie ons slapeloze nachten kost. Dan is mijn antwoord: 'nee, want we weten dat hij in goede handen is'.
Door het persoonlijke contact met per SMS en af en toe MSN weten we dan ook dat het goed met hem gaat en dat hij echt geniet.
Donderdag 2 juli: de 'dag der dagen' - het allerhoogste punt.
Ook voor ons een bijzonder beladen dag: na alle voorbereiding (training, testen materiaal om te beslissen wat je nodig hebt, doctoren en apothekers en niet te vergeten de onzekerheden van Roelof of hij dit kan). Na al die voorbereidingen, spanningen, onzekerheden, de ontlading verwoordt op de site van USVA: de emotionele beschrijving van het halen van het hoogste punt, beschreven door de achterblijvers die zo ontzettend meeleven.
Vanmorgen van Roelof het verlossende antwoord op mijn sms-vraag hoe het met hem gaat: 'alles is goed'.
'Het was lang en ontzettend zwaar, 12 uur hebben we er over gedaan. 8 uur vertrek. Begin van de klim; 32 km. naar boven fietsen, maar ik heb het gehaald!! twee uur voor de top regen en koude wind, een half uur voor de top zon. Vandaag is het mooi weer. Het is vlak en ik kijk het even aan. Liever niets forceren'.
De ervaring van de tochten in Frankrijk leveren nu resultaat, dat geeft een kick!! en niet zo'n kleintje! Ik heb er een traantje om gelaten: zo'n overwinning. Voor hem, nergens anders voor, en daarom des te beladen. Na alle inzet en voorbereidingen (materieel gezien) laat zijn lijf hem niet nogmaals in de steek: dit kan hij en dit doet hij.
Hij heeft het toch maar gedaan! Maar niet alleen: begeleid door vrienden en professionals heeft dit kunnen doen op een veilige en verantwoorde wijze. Alleen al daarom wil ik iedereen feliciteren en bedanken die bijgedragen heeft aan dit resultaat'.
Margriet en Rob Burghoorn
Donderdag, 2 juli
'OP HET DAK VAN DE WERELD', op het hoogst haalbare punt staan de Trikers!!!
5.267 meter hoog, de hoogste berg voor de Trikers die ze kunnen bedwingen per driewielligfiets en handbike.
Na 12 uur lang afzien en 'vechten' is het de Trikers en hun begeleiders gelukt om de top te halen. Alles gegeven, tot het diepste gegaan, meer dan gevochten met hun innerlijke (oer)krachten en dan staan ze daar.. met een uitgezicht op de Mount Everest.
Fantastisch, ongeloofelijk, immens, kippenvel, tranen,...
Laatste nieuws: Vanmorgen 8:00 de groep vertrokken uit Lhatse. Het is inmiddels 17:00 uur daar en ze hebben nog tien kilometer te gaan tot en met de top van de Lhakpa-La. Het regent, hangt een dikke mist en er staat een koude wind. De Trikers hebben het op het moment erg zwaar. Het is even afwachten of iedereen het haalt, want ze zullen nog zeker drie uur nodig hebben om naar de top te gaan. Daarbij komt nog dat ze nog 300 meter hoger moeten, dus veelval beklimmingen. Ze zitten nu al ruim 9 uur op de fiets.
Willem verteld: 'Ze zijn enorm aan het afzien, maar nog steeds met een ongekende motivatie en doorzettingsvermogen om naar de top te gaan'.
In Nederland ontwaken de meeste mensen rond dit tijdsstip (7:00 uur), maar in Tibet zullen de Trikers al lang en breed begonnen zijn aan een (zware) fietsdag.
Vandaag staat de hoogste beklimming op het programma, het beklimmen van de Lhakpa-La die op 5.267 meter hoog ligt. Om alvast een indruk te geven van de tocht en de uitzichten die hen op de top te wachten staat heb ik hieronder wat foto's geplaatst. Het belooft een uitputtende en zware tocht, maar ik geloof erin dat iedere Triker met hun enorme gedrevenheid en doorzettingsvermogen ook vandaag weer strijdbaar en vechtlustig is om naar de top van Lhakpa-La te klimmen.
Woensdag, 1 juli
Live-verslag vanuit Tibet (dinsdag 30 juni en woensdag 1 juli):
Vanuit een internetcafé in Lhatse, tussen dertig game-spelende Chinezen. Er is gekozen om in dit plaatsje een guesthouse te nemen. De bedoeling was om 15 kilometer buiten het dorp te overnachten, maar aangezien de dag van gisteren erg lang was en sommigen zich een beetje geforceerd hadden is er een iets andere indeling van het reisschema gemaakt.
Gisteren zijn we op tijd vertrokken vanuit Shigatse, iedereen bedwelmd onder de uitlaatgassen van al het verkeer. Dat is hier soms vervelend, die zwarte wolken en daarbij het eeuwige getoeter, in de stad maar in de rustige gebieden van Tibet. De bedoeling was om 80 kilometer te fietsen, maar snel bleek dat het kamp 100 kilometer verder weg lag. De weg was vol met heuvels en 'vals platte' stukken zodat 100 km. een hele opgave werd. Proberen te fietsen op soeplesse, wat aardig lukte, rond 18:30 uur kwam Jacquelien aan in het kamp. De meeste medefietsers zaten daar gebroederlijk en uitgeput bij elkaar, en nu ook weer speelden bij iedereen emoties een rol. Elkaar omhelzen, omdat we de tocht hadden volbracht.
Het was nog licht toen de meesten de ogen dicht deden. Uit alle tenten klokken verschillende soorten gekuch. Iedereen moet er in meer of minder mate aan geloven; de hoogte, droge lucht, koude wind, schrale lippen en keelontsteking.
Deze kleine ongemakken kunnen ons er niet van weerhouden om bij het aanbreken van de dag weer vol goede moed op pad te gaan richting Yulung La (4950 meter). Het weer was vanochtend aangenaam en de zon scheen prachtig op de bergen. De klim viel iedereen 100% mee en iedereen kwam in zijn eigen ritme goed boven (al om 11:30 Tibetaanse tijd). Het went erg gauw, na de derde de 5.000 meter grens te hebben bereikt, de euforie is wel aanwezig maar in iets mindere mate. De Nepalesen staan klaar met limonade op de top en geven ons helmen voor de afdaling. Weer een schitterende afdaling, fascinerend. De eerste drie kilometer een wat mindere wegdek en zelfs een stuk weg was verdwenen.
Na 10 kilometer dalen stond de kookploeg klaar met een soort nasi, rauwkorst, worstjes, kaas en als toetje een stuk watermeloen. Dit alles op een splitsing van wegen, waar van alles te zien was. Een bus die zijn passagiers uitliet stappen met alle bagage om vervolgens weer door locals te worden opgepikt. De Tibetaanse kinderen lopen niet in een luier rond, maar in een broekje met voor en achter een gat.
Vanaf de lunchplek nog zo'n 25 kilometer naar Lhatse. Aangenaam, met weer vals platte stukken naar beneden. Rond 14:30 uur kwamen we aan in Lhatse bij het guesthouse. Ook weer een ervaring die je een keer moet meemaken. Donkere kamers met drie bedden en twee stoelen. Het sanitair ergens buiten, aan de blikken van de andere Trikers te zien konden ze beter gaan plassen op een emmer of stiekem op de binnenplaats. De keukenploeg zette zijn tenten neer op de binnenplaats en werden vergezeld door loslopende kippen en hanen. Op de binnenplaats wordt muziek gemaakt en wij doen gezellig mee. Petie speelt op de gekochte gitaar en vele anderen zingen erop los. De schoenen van de Trikers zijn weer gepoetst en anderen maken wandelingen door Lhatse.
We hebben inmiddels al bijna 500 kilometer gefietst. We vergeten soms wat er op het programma staat en moeten op de website kijken (als die mogelijkheid er is) welke tocht ons te wachten staat. Tibet blijft een adembenemend mooi ruig land met uitermate vriendelijke mensen.
Dinsdag, 30 juni
Gisteravond 22:00 uur Tibetaanse tijd (tot nu toe laatste) contact gehad met Willem, die inmiddels al zijn bed in het hotel had opgezocht. Wederom iedereen op tijd gaan slapen, omdat ze vandaag een tachtig kilometer lange route af gingen leggen richting Liuxiang.
De boerderij van Paul en Sabriye heeft een grote indruk gemaakt op de gehele Tibet Groep, vooral de manier waarop met de kinderen wordt omgegaan en hoe hen nieuwe vaardigheden worden geleerd. Herkenbaar was voor enkelen de manier waarop er daar met de mensen wordt omgegaan, hoe iedereen in zijn/haar waarde wordt gelaten en dat er wordt gewerkt vanuit de mogelijkheden van de mens. Samenleven op een boerderij met allemaal mensen uit verschillende gezinnen met verschillende achtergronden, maar op de boerdeij een grote saamhorigheid en betrokkenheid, een groot gezin.
Net zoals na het bezoek aan de blindenschool van Paul en Sabriye, deed dit bezoek veel met de Trikers.
Vanavond wordt er weer overnacht in tenten en vervolgen ze morgen, 1 juli, de tocht vanuit Liuxiang richting Lhatse. Ze zullen de Yulung la passeren en vervolgens in de buurt van Lhatse overnachten. Lhatse is een klein plaatsje, waar vlakbij de wegen richting de Mount Everst en richting de 'heilige' berg Kailash elkaar kruisen. Een populaire stop onder de toeristen die Tibet aan doen.
Het contact met de deelnemers zal de aankomende dagen lastiger zijn in verband met een slecht bereik met hun mobiele telefoons.
Maandag, 29 juni
Een vertraging op de telefoonlijn maakt het communiceren met de deelnemers in Tibet een ware puzzel, maar het blijkt niet alleen de vertraagde verbinding te zijn maar ook een heze stem die vanuit de andere kant van de wereld moeilijk te verstaan is. De internetverbinding vanuit Shigatse laat het gelukkig even toe toch een verhaal naar Nederland toe te zenden. Helaas blijkt dat het versturen van foto's een grotere opgave te zijn.
Jacquelien verteld over haar belevenissen van de afgelopen dagen: "Vandaag de rustdag en dat is niet overbodig. De eerste verschijnselen van vermoeidheid komen langzaam boven water: verkoudheid, bloedneuzen en schorre kelen. Vandaag gaan we de boerderij bezoeken van Paul en Sabriye (waarvan we al eerder de blindenschool in Lhasa bezochten), de kinderen kunnen na de school op de boerderij terecht voor het verzorgen van dieren en het maken van kaas'.
'Gisteren de gehele fietstocht van Gyantse naar Shigatse in regenkleding gefietst, het hing erom wel of niet. Een vlakke etappe door een breed rivierdal vol met landbouwgewassen en huizen'.
De vlakke etappe werd gebruikt als een racebaan voor de ene, waarbij snelheden met een gemiddelde van 22 km per uur werden behaald. Anderen genoten van de levenswijze van de lokale bevolking, de huizen waar onderin de beesten huizen, koeien, schapen en soms een yak. Zij zagen kinderen spelen in hun blootje in de slootjes langs de kant van de weg. De middagpauze was bij een molen, wat van de buitenkant niet te herkennen was.
De deelnemers krijgen altijd vriendelijke blikken en gebaren van de Tibetaanse bewoners. Met grote regelmaat wordt iedereen gegroet met: 'Tashi Deleh'. Hele families trekken met ezels en/of paarden met aanhanger aan de stoet met fietsers voorbij of ze worden ingehaald door kleine traktoren. Velen honden volgen met een nieuwsgierige blikken de fietsers, maar blijven verder onverstoorbaar liggen onder een boom of op straat.
Begeleidt door een zonnetje kwam de groep uiteindelijk in Shigatse aan. Na een verfrissende douche en een Nepalese maaltijd ging iedereen vermoeid zijn/haar bed in.
Zondag, 28 juni
De kilometers voerden vandaag langs vele landbouwgebieden, afgewisseld met het doorkruisen van kleine dorpjes. De lokale bevolking verbouwd hier veelal gerst. De opbrengst van hun gewassen is de belangrijkste inkomstenbron voor de boeren. Aan het einde van de middag arriveerden de Trikers in Shigatse, de op twee na grootste stad van Tibet. Volgens het reisschema zullen ze hier twee dagen verblijven, maar misschien is inmiddels het programma wat aangepast. De overnachtingen zijn in het Manasarvovar hotel.
Shigatse is uitgegroeid tot een moderne stad, waar de invloeden van de Chinezen duidelijk zichtbaar zijn. Slechts een klein gedeelte van de stad heeft zijn authentieke Tibetaanse sferen behouden. Het Tashiliumpo klooster is daar één van, dit was eerder de residentie van de Panchen Lama's en dateert uit 1447.
De Trikers zullen de dagen in Shigatse nodig hebben om bij te komen en zich voorbereiden op de forse beklimmingen die komen gaan. Na de rust dagen gaat de beklimming geleidelijk aan richting 5300 meter. Bijna 300 meter hoger dan de Kamba La, die ze met enorm veel doorzettingsvermogen allemaal hebben getroseerd.
De beklimming van de Lhaka-Pa is de hoogste beklimming die op het reisschema staat. Op 5300 meter ligt ook het basiskamp van mensen die de Mount Everst beklimmen. Het is nog niet zeker of de Tibet Groep het basiskamp gaat bezoeken, dit hangt van vele factoren af waaronder de fysieke en mentale krachten van de deelnemers, maar ook van de weersomstandigheden.
Morgen hoop ik meer te kunnen vertellen over de ervaringsverhalen van de deelnemers en over de laatste fietsdag (die van vandaag).
Zaterdag, 27 juni
Een welverdiende rustdag voor de gehele groep, na vier dagen fietsen en slapen in de ongerepte natuurschoon van Tibet een dag om lekker te douchen, uit te rusten, corresponderen met familie en vrienden in Nederland en vooral een moment pakken om alle immense indrukken en belevenissen van de afgelopen dagen te verwerken.
'Wat een wereld, ongeloofelijk hoe de overweldigende natuur je hier pakt en niet meer loslaat'. 'Niets geen structuur van cultuur, alleen maar de medogenloze natuur met al z'n heldere kleuren, bergtoppen ebnpassen er tussendoor', zoals verwoord staat in een e-mailbericht uit Tibet.
De beklimming van de Karo La begon al vroeg in de ochtend, de deelnemers hadden wisselt geslapen maar gingen vol goede moed op de fietsen zitten om weer een indrukkende dag te beleven. De temperatuur was alweer behoorlijk warm en zou tijdens de beklimming weer voor de nodige zweetdruppels zorgen. Bij veel deelnemers is het besef er steeds weer hoe nietig ze als mens zijn tussen de enorme toppen van het Himalaya-gebergte. Maar ook hoe herioek het is om deze elementen te mogen trotseren. Elementen die tot nu toe ook door de gehele Tibet Groep zijn overwonnen.
Het uitzicht die de deelnemers hadden op de top van Karo La is meerdere malen vastgelegd op menig fototoestel. Een prachtig gezicht op een enorme ijs- en sneeuwmassa, de gletsjer Nojin Gangzang. Als de internetverbinding het toelaat komen de foto's binnenkort op de website te staan.
Het reisschema werd onderweg wat aangepast en zo werd het tentenkamp opgebouwd bij een stuwmeer. De Nepalese kookploeg verrasden de groep weer met een goede maaltijd. Het verbaasd de Trikers steeds weer hoeveel heerlijke gerechten eruit de kooktent en de volgtruck te voorschijn komen. Het ontbijt, middag- en avondeten zijn meer dan goed en zorgen ervoor dat de deelnemers met een goed gevulde maag hun dagen doorkomen. De kookploeg zorgt er ook voor dat iedereen 's morgens voorzien wordt van een warme kop thee. Vanmorgen werd deze zelfs bij hen op bed geserveerd. Waarschijnlijk had dit te maken met de regen die uit de lucht naar beneden kwam. Voordat er gefietst kon worden hees iedereen zich in de regenkleding. Onderweg was de weg op enkele plaatsen bedekt met rotsblokken, die door de regen vanuit de bergen waren meegevoerd.
Zoals bekend kan het weer in Tibet ineens omslaan en dat was in de middag ook het geval. De zon kwam achter de wolken te voorschijn en de regenpakken konden worden opgeborgen. Het laatste deel van de route (afdalen met af en toe 'vals platte' stukken) werd in de zon afgelegd en met een goed gevoel kwam iedereen goed aan in het hotel in Gyantse.
Het doet alle Trikers geweldig goed dat erin Nederland zo met hen wordt meegeleefd.
Morgen alweer dag zes van de expeditie. In Gyantse brengen ze een bezoek aan het Palkhor Chode Klooster en vervolgen dan hun fietstocht richting Shigatse. Een tocht van ongeveer 90 kilometer over een goed geasfalteerde weg. Shigatse ligt op een hoogte van 3650 meter.
Vrijdag, 26 juni
Een sms-bericht vanuit Tibet: 'Na de euforie van de eerste beklimming rond 5000 meter, iedereen zeer vermoeid en een matige nachtrust gehad'. 'Deze wel in de openlucht aan een rivierbedding'. 'Gisteren een prachtige verbindingsroute langs een meer'. 'De deelnemers vermoeid en worden extra goed in de gaten gehouden door de begeleiding en de artsen'. 'De Trikers rusten onderweg vaker uit om sneller weer op betere krachten te komen'. 'Het tentenkamp was opgezet in een stroomdal met van daaruit prachtige gezichten op de met sneeuw bedekte toppen'.
Gyantse, is de plaats waar de Trikers vanavond zullen verblijven. Gyantse ligt in één van de vruchtbaarste gebieden van Tibet. Daarnaast heeft de stad zijn echte Tibetaanse karakter weten te behouden, als één van de laatste steden in Tibet.
Het smsje is het enige wat ik vandaag te horen kreeg uit Tibet. Het is bij hen op het moment al 22:00 uur, nu het bij ons rond de klok van vier uur is. Zij zullen hun rust hard nodig hebben, nadat ze vandaag weer een beklimming hebben gehad.
Mocht ik als nog berichten ontvangen uit Tibet, dan zal ik deze zo spoedig mogelijk plaatsen.
Donderdag, 25 juni
Na (bijna) het uiterste van je lichaam gevraagd te hebben op een dag als gisteren, heeft je lichaam goede rust nodig. Het herstel duurt langer op de hoogtes waar de Tibet Trikers zich bevinden. Het luisteren naar je lichaam, zorgen voor goede voeding en voldoende vocht is een pré. Op hoogtes waar ze nu zitten is het meer dan belangrijk om alles goed in de gaten te houden, vooral omdat een hoogteziekte ook later nog kan komen. De fysiotherapeuten ondersteunen de deelnemers met voeding, drinken maar ook met het masseren en losmaken van been- arm- en rugspieren.
Normaal gesproken zullen ze morgen vertrekken vanaf Nagatse richting Gyantse, waar ze op zaterdag een rustdag hebben. Het kan zijn dat er inmiddels wat wijzigingen zijn in hun fietsschema, maar tot dusver is dat bij mij nog niet bekend. Ik heb vandaag geen nieuws ontvangen uit Tibet.
Over de afdaling van vandaag (en waarschijnlijk een klein gedeelte al gisteren na de beklimming van de Kamba La) kan ik wel vertellen dat het veel eist van je stuurkunst. Je remmen loslaten en naar beneden gaan met een hoge snelheid is wat iedereen graag zal doen, maar door een vermoeid lichaam en de onverharde ondergrond zijn fouten snel gemaakt. Ook voor het behoudt van je fiets en lichaam is geconcentreerd en rustig afdalen beter.
Als ik naar de 60 kilometer lange tocht voor morgen kijk zie ik dat de deelnemers weer een beklimming krijgen, dit keer richting 5086 meter (de top van de Karo La) om vervolgens af te dalen richting de Sim-La op 4330 meter en uit te komen in Gyantse. Het gebied staat daar bekend om zijn wisselende temperaturen, het kan daar fris en koud aanvoelen. Ook zullen de Trikers aan de voet staan van een enorme gletsjer, de Nojin Gangzang.
Woensdag, 24 juni
'Onvoorstelbaar', dat waren de eerste woorden van een trotse Willem aan de telefoon.
Alle deelnemers en hun buddy's hebben na een loodzware tweede dag de top van de 4900 meter hoge Kamba La gehaald!
Op de top van de Kamba La kwamen de emotionele ontladingen; tranen van intense blijdschap, tranen van vermoeidheid, tranen van een overwinning, tranen van zoveel gevoelens die niet te verwoorden zijn, maar met een onvoorstelbaar goed en voldaan gevoel van binnen uit.
Daar staan ze dan.. om half 5 (lokale tijd) op bijna 5000 meter hoogte! Ze hebben het gehaald!
Alle spanningen, zenuwen en onzekerheden die iedere deelnemer op zijn of haar manier had in de voorbereidingen voor Tibet, gedurende de reis naar 'het dak van de wereld', maar ook tijdens het fietsen vandaag. 'Ga ik het halen?', 'Lukt mij dit?', 'Hoeveel kan ik van mijn lichaam vragen?' Het was 25 kilometer lang klimmen in een drukkende hitte. Delen van de wegen onverhard met losliggende steentjes.
De Alpe d'Heuze en de toppen van de Pyreneen, die enkele deelnemers in de jaren van voorbereiding hebben bedwongen, waren niet te vergelijken met de tocht die ze vandaag hebben afgelegd, aldus Willem. Zwaar, loodzwaar.
Afzien, vechten met jezelf, om je heen kijken en realiseren in wat voor een omgeving je fietst, de opbeurende woorden en schoudersklopjes van de begeleiders, ondersteuning vanuit de volgauto's met technisch materiaal en voeding, maar vooral het gevecht in jezelf met een ongekende motivatie om naar de top te gaan en die te halen. Als je na zulke 'gevechten' dan de TOP bereikt, dan moet dat een gevoel geven wat niet te beschrijven is..
Een ongekende TOPprestatie van de gehele Tibet Trike Groep!
Morgen, dag drie, vertrekt de groep verder richting Pelde, ze zullen (als alles goed voorloopt) de nacht door brengen in de buurt Nagratse aan de oever van een meer. Ze hebben dan alweer een fietstocht van 60 kilometer in de benen. De route zal veelal bestaan uit afdalingen met steeds het uitzicht op de meren beneden hen.
Dinsdag, 23 juni
Op het moment nog geen berichten ontvangen uit Tibet, het kan zijn dat er geen telefoonverbinding mogelijk is in het gebied waar de Tibet Trike groep nu zit. Zodra ik nieuws heb plaats ik dat op de website. Naar alle waarschijnlijkheid bevindt de groep zich nu onderaan de Kamba La (La betekent pas) en hebben ze daar hun eerste overnachting in de uitgestrekte natuur tussen de Himalaya toppen.
De eerste fietstocht voerde vandaag richting Kamba La, een route van bijna 80 kilometer. Een goede infietsdag, waarbij lange stukken over strak geasfalteerde wegen werden bereden.
Morgen vervolgen ze de tocht van Kamba La richting Pelde, de groep zal dan ongeveer 60 kilometer afleggen. Er zal dan ook voor het eerst geklommen worden, van 3750 meter naar 4900 meter. Als de Trikers bovenaan arriveren schijnt daarbij goed weer een mooi uitzicht te zijn op de heilige meren van Tibet, waaronder de Yamdrok Tso (Tso betekent meer).
Zondag 21 juni en maandag 22 juni
De vrachtauto's zijn ingepakt met bijna 100 dozen met uitlopende goederen, waaronder heel veel water. Ook liggen de slaaptenten en keukentent in de vrachtauto te wachten, klaar voor de nachten op 'het dak van de wereld' in de adembenemende natuur van Tibet. De deelnemers hebben hun rugtassen gepakt met extra voeding, drinken, regenkleding en natuurlijk niet te vergeten een lekkere zak Hollandse drop.
Zondagmiddag is de gehele groep naar de blindenschool van Paul & Sabrye gefietst. Sabrye is een blinde, uit Duitsland afkomstige, vrouw die enkele jaren geleden met haar Nederlandse man Paul de school heeft opgericht. De Tibet Trikers werden welkom geheten door een blinde jongen die zoveel vertrouwen genoot van de eigenaren Paul & Sabrye, dat hij de school mag waarnemen bij hun afwezigheid. Onderweg naar de school heeft de groep al fietsend door het voetgangersgebeid kennis kunnen maken met de grootste lol die ze hier hebben: water naar elkaar gooien.
De groep had het al enige dagen mogen aanschouwen, en Bart was al een keer zeiknat teruggekomen, maar nu moest de gehele Tibet groep eraan geloven. Wasbakjes, emmers en flessen werden vol over de deelnemers en hun buddy's heen gestort.
Allemaal nat tot aan hun onderbroeken arriveerden ze uiteindelijk bij de school. Op de school, gelegen in een steegje met een poort als toegang, zitten kinderen en jongeren in de leeftijd van 4 t/m 17 jaar. In Tibet zijn blinde kinderen een schande voor de familie. Er heerst onder de Tibetaanse bevolking nog steeds de opvatting dat de kinderen blind zijn geworden doordat ze in hun vorig leven een slecht leven hebben geleid, blind zijn in hun huidige leven is een straf.
Als de kinderen op de blindenschool komen wordt er eerst een geruime periode geacclimatiseerd. De kinderen werden voordat ze bij de school arriveerden vaak weggemoffeld binnen hun gemeenschap, kregen geen opleiding en leefden onder erbarmelijke omstandigheden. Ook staat centraal het leren omgaan met hun beperking(en). Vervolgens wordt er een speciaal ontwikkeld braille schrift aangeleerd. Sabrye Tenberken schreef over haar ervaringen met de blinde kinderen uit Tibet verschillende boeken, waaronder: 'Met andere ogen', 'De blinde kinderen van Lhasa' en 'Mijn weg leidt naar Tibet'.
De begeleiders en onderwijzeres gaan liefdevol om met de kinderen, er wordt gezongen en buiten op de binnenplaats liggen oudere kinderen innig tegen elkaar aan op een matras. De klaslokalen, slaapzalen worden bekeken en daarnaast ook de oefenruimte waar gewerkt wordt met een computer. De beeldschermen laten de vertalingen zien van een soort braille toetsenbord. Ontroert en onder de indruk van de blinde kinderen, de school en alles wat Sabrye en Paul hebben opgezet verlaten de Tibet Trikers uiteindelijk de school. In het winkeltje van de school worden eigengemaakt kazen gekocht, die zullen meegaan op de reis van Lhasa naar Kathmandu.
Maandag 22 juni brengen de meesten een bezoek aan een tempel in Lhasa. Anderen houden zich bezig met het inpakken van de kisten en de laatste bagage. Iedereen gaat de laatste dag in Lhasa zijn of haar eigen gang; kopen van souveniers, contact onder houden met Nederland en een lekkere douche.
Macaroni staat vanavond op het menu, extra koolhydraten voor de eerste fietstocht voor morgen (dinsdag). De tocht zal gaan richting Kamba La, een reis van 80 kilometer.
Zaterdag 20 juni en zondag 21 juni
Lhasa wordt een moderne Chinese stad, met hoge gebouwen en brede boulevards, maar daar tussendoor is de oude Tibetaanse cultuur nog steeds zichtbaar. De Tibet groep kon zaterdagavond dan ook echt genieten van een traditioneel Tibetaanse maaltijd met onder andere tsempa, rijst, broccoli, soort bamboe, momo's mais soep en als dessert 'Yakthee'. Yakthee is een gezouten boterthee wat in Tibet een traditionele drank is. Op de vraag wat Jacqeulien van de Yakthee vond: 'Het leek een beetje op asperge/champignonsoep'.
Na het Tibetaanse buffet maakten de Tibet Trikers kennis met traditionele dansen en muziek. Acht voorstellingen in de bijbehorende fleurige klederdrachten en met begeleiding van hun eigen muziek. Een sfeervolle en leuke avond. De fiets van Evert stond tussen de muzikanten en dansers in het restaurant.
Zondag kon er voor het eerst echt gefietst gaan worden. De lawaaierige straten van Lhasa werden omgeruild voor een rustige omgeving buiten de stad. De weg ging door de Lhasa vallei. In de dalen zagen de fietsers landbouwgronden en enkele lokalen met grote hoeden op de akkers werken. De landerijen stonden vol met granen, kool en/of mosterdzaad. In enkele kleine stalletjes langs de weg proberen Tibetanen hun goederen te verkopen.
De tocht voerde 20 kilometer over een rechte weg. Een drukke weg met veel uitlaatgassen, velen fietsten met een monddoekje voor. De buddy's konden goed oefenen in het beschermen van hun trikers. De meegebrachte lunch werd onder weg opgegeten, om vervolgens dezelfde 20 kilometer terug te fietsen naar Lhasa.
Het fietsen op 3700 meter viel voor sommigen mee. Ze konden fietsen op hetzelfde verzet en snelheid als in Nederland. Bij de lichte beklimmingen konden de deelnemers merken dat lucht ijler is, maar voor de eerste kilometers op het 'dak van de wereld' waren ze meer dan tevreden. Er werd gefietst in hemdjes-shirtjes en korte broeken. Het is weer is tot dusver aangenaam, warm en droog.
Zondagmiddag bracht de groep een bezoek aan de blindenschool van Paul en Sabrye, hierover komt morgen een verslag.
De trikers verheugen zich enorm op de expeditie!
Vrijdag, 19 juni
De kloosters in Lhasa en omgeving zijn indrukwekkend; veel kleuren, geuren van wierrook, overal muurschilderingen, beelden, boedha’s en in de gebedsruimte kussens op de grond waar tijdens het gebed alle monninken hun gebeden prevelen. Na het prevelen van de gebeden drinken de monniken Yakthee. De trikers hebben de afgelopen dagen twee kloosters bezocht, waaronder het Drepung klooster.
De groep mocht via een hoger gelegen ingang naar binnen, zodat Bas en Roelof ook met hun rolstoel naar binnen konden. De Tibetanen die beide jongens helpen om in alle vertrekken van het klooster te kunnen komen, hebben verscheidende zweetdruppels laten vloeien. De temperatuur is warm en de nodige trappetjes zorgen ervoor dat de Tibetanen steeds een handje helpen met het verplaatsen van Bas en Roelof maar ook met de rolstoelen.
Het binnenplein van het klooster is ideaal om even op adem te komen en alle nieuwe indrukken weer in ieders geheugen op te slaan en te verwerken. De zweetdruppels worden van de gezichten geveegd die de vele trappen hebben veroorzaakt.
Rond 16:00 uur (Tibetaanse tijd) was iedereen blij verrast met een truck uit Kathmandu, die alle driewielligfietsen, handbikes en tweewielers aan boord had. Na het verwijderen van alle plastic, die de fietsen moesten beschermen tijdens de reis vanuit Nederland, en al technische aanpassingen kon Willem met een opgewekte en lachende gezichtsuitdrukking het eerste rondje fietsen in Lhasa.
De Potala, de winterresidentie van de Dalai Lama, is ondanks alle jaren van bezetting door de Chinezen nog steeds een indrukwekkend groot gebouw met dertien verdiepingen en meer dan 117 meter hoge muren en vormt het stadsbeeld van Lhasa. De dragers kregen weer een opgave om iedereen op de plekken in het gigantische gebouw te krijgen, lang niet alle ruimtes zijn toegankelijk voor het publiek. De Tibet groep mocht de ruimte bekijken waar de (eerdere) Dalai Lama's begraven liggen. Een laatste rustplek kregen ze in een met goud versierde graftombe. Morgen zullen de deelnemers en hun buddy's de eerste fietsrondes maken in het park, gelegen achter de Potala. Waar na horen zeggen allemaal speeltoestelen voor volwassen staan.
Vrijdag, stond ook in het teken van de jarige Evert de Beer (zoals je ook kunt lezen bij het kopje: 'nieuws') die verrast werd door de anderen met een enorme chocoladetaart. De versieringen, toeters en verjaardagshoedjes zorgden voor een gezellige sfeer in de ontbijtzaal van het Yakhotel. De hoogte zorgt ervoor dat iedereen moet acclimatisseren en sommigen nog steeds op staan met een (lichtelijke) hoofdpijn. Ik gok dat na het eten van de enorme taart er morgen ook verscheidende met (chocolade)buikpijnen wakker zullen worden.
Woensdag, 17 juni 2009
De (internet)verbindingen met Lhasa begonnen helder en duidelijk, maar naarmate we verder praatten over de belevenissen op 3.700 meter, hoe trager en onduidelijker de verbindingen werden. Op de achtergrond van de skype verbinding hoorde ik enige tijd auto’s toeteren en de overige aanwezige mensen in het Yakhotel met elkaar praten.
De trikers zijn allemaal op hun eigen manier aan het acclimatiseren, van hoofdpijn, diarree tot misselijkheid maar gelukkig is niemand de normale grens gepasseerd.
Bij het stilstaan op de landingsbaan in Lhasa werd iedereen onderworpen aan het opmeten van hun lichaamstemperatuur. Aangekomen op het vliegveld zelf werd elke kleine afwijking onderzoekt, maar deze was tevens gemakkelijke te manipuleren.
De vliegreis op 10.000 meter was een indrukkende beleving, op nog geen 1.000 meter onder het vliegtuig lagen de toppen van het Himalaya-gebergte, waaronder de met sneeuw bedekte top van de Mount Everest. De indrukken van het boedistische land Tibet werden in de bus van het vliegveld naar het Yakhotel alleen maar vergroot, ‘een totaal andere wereld’, zoals Willem het beschrijft. Na een avondwandeling door de oude stad Lhasa en een goede maaltijd ging iedereen op tijd naar bed.
Het vliegtuig van China Airlines die de gehele Tibet groep naar Lhasa moest vliegen, bleek geen overjarige ‘kist’ te zijn, zoals de meesten eerst in gedachten hadden. Op de meeste vliegvelden in de wereld is het ten strengste verboden om maar één voet op de baan te zetten. Bij China Airlines blijken ze daar andere richtlijnen voor te hebben. En ook te denken aan hoe je minder valide mensen helpt instappen. Het kwam neer op de creatieve geest van de overige deelnemers om Bas en Roelof in het vliegtuig te helpen. Gelukkig, kwam iedereen op zijn of haar zitplaats in het vliegtuig terecht.
Om te voorkomen dat de rolstoelen op de landingsbaan bleven staan, zoals de medewerkers van de vliegtuigmaatschappij aangaven ‘eigen verantwoordelijkheid dat ze in het vliegtuig komen’, werden deze door de buddy’s in het bagageruim gezet.
Een korte en felle start met uiteindelijk een uur lang een adembenemend uitzicht deed iedereen het absurde instappen snel vergeten…
Weer een stap dichterbij de daadwerkelijke fietstocht; de spanning, lichtelijke zenuwen en vraagtekens hoe de gehele reis zal verlopen verminderen. Alle bagage is goed aangekomen, alleen is het wachten totdat ze bij de 'cargo'-goederen kunnen. De fietsen kunnen dan in orde worden gemaakt en de overige bagage kan worden verzameld. Daarna kan er met fietsen begonnen worden in Lhasa. Verschillende tempels en kloosters kunnen op een bezoek van de Tibet groep rekenen.
Dinsdag, 16 juni 2009
Vanmiddag om 13:00 uur kwam het goede bericht dat de gehele Tibet Groep aangekomen is in Lhasa (Tibet). Na een korte nacht en opnieuw een vliegreis zijn de trikers aangekomen op het beginpunt van hun bijna 1000 kilometer lange fietstocht. De groep zal eerst nog enkele dagen nodig hebben om te wennen aan de hoogte en de laatste voorbereidigen treffen om echt aan de fietsreis te beginnen.
Inmiddels is het in Lhasa al avond, bij hen is het 6 uur later dan bij ons in Nederland.
Maandag, 15 juni 2009.
Met enige vertraging op de internetverbinding komen toch de eerste foto’s en (hilarische) belevenissen. Dinsdagmorgen zal de groep Kathmandu voor enkele weken verlaten en naar Lhasa vliegen waar ze zich zullen gaan voorbereiden op het fietsen. Maar eerst de belevenissen van de afgelopen dagen:
De reis
Op een verbluffende en zeer snelle manier zijn alle Tibet Trikers door alle formaliteiten op de vliegvelden gekomen. Het reizen, het wachten en het vliegen waren daarentegen ook zeer vermoeiend. Niet te vergeten dat ze een stap in de tijd maken, in Kathmandu is het ongeveer 4 uur later dan in Nederland. Een luxe comfortabele vliegreis van Frankfurt naar Doha, zoals de meesten aangaven. Voor anderen een spannende eerste keer, maar de vermoeidheid won en al voor het opstijgen lagen enkele te slapen.
In Doha werden ze welkom geheten door een tropische hitte. Een stop van 4 uur, wachtend, hangend en zwetend in de hal van het vliegveld. Gedurende de vliegreis naar Kathmandu konden, degenen die wilden, zich languit uitrekken over meerdere stoelen. Het was een rustige vlucht met weinig medepassagiers.
Zondag
Kathmandu, een lawaaiige stad waar een chaotische sfeer hangt. De deelnemers verblijven in het Summit Hotel met uitzicht op de toppen van de Himalaya. De toppen zullen ze dinsdag 16 juni vanuit het vliegtuig kunnen bekijken. Ook in Kathmandu hangt een klamme hitte met veel stof en smok. Gelukkig kunnen ze aan het zwembad van het hotel bijkomen van de vermoeiende reis en de tijd nemen om alle indrukken in zich op te laten nemen. Zondagochtend werden ze al vroeg gewekt door de zon en de daarbij horende klamme hitte, maar de koffie deed wonderen.
’s middags werd er vervoer geregeld om de oude binnenstad van Kathmandu te bezoeken. Een standaard taxi, daar kunnen de rolstoelers niet in. De bus van het hotel werd geregeld en bracht hen door alle gekrioel van de stad. Middenin de stad doken ze in de drukte en de chaos. Het werd een ware belevenis, sommigen gingen een fietskarretje door de stad en anderen zo goed en kwaad als het ging lopend.
Bart wist met een dwarsfluitconcert de lokale bevolking te imponeren met als gevolg dat er een verkeersopstopping in de hele stad voelbaar was. Vol rebbelsheid en ondeugd heeft de Tibet groep twee uur de stad ontwricht en gevoeld wat het is om daaraan deel te nemen.
Zaterdag, 13 juni 2009
Omstreeks 15:30 uur werd ik gebeld dat de groep is aangekomen in Kathmandu. Een lange reis, allemaal vermoeid maar zonder problemen aangekomen in het Summit Hotel in Kathmandu.
Vertrekdag: Vrijdag, 12 juni 2009
De gehele groep zit aan boord van een Airbus A330-200 ergens ver boven het vaste land.
Vrijdag, 12 juni ‘de vertrekdag’ en een begin van een droom die werkelijkheid wordt.
Tussen alle bagage door zie je de groep met rode bodywarmers, mede mogelijk gemaakt door de KNGF, door de vertrekhallen van het vliegveld van Frankfurt lopen of rollen. Bas laat aan Roelof en Lidwien zien hoe je met een rolstoel veilig een roltrap op en af kunt. Evert en Jacquelien hebben een zitplek gevonden op de achterkant van een bagagekarretje. De anderen staan in de rij bij de incheckbalie van ‘Qatar airlines’ om de laatste bagage af te geven.
Op tijd kwamen we aan bij het vliegveld van Frankfurt, na een reis van bijna 400 kilometer in busjes vanaf Holten. Iedereen was in zijn of haar beleving bezig met de expeditie, de reis, afscheid nemen van familie en geliefden en het avontuur wat hen de aankomende vier weken te wachten staat.
De handbagage werd met elkaar doorgesproken en gecontroleerd of er niets vergeten was, Bas werd om gedoopt tot de ‘Koning van de Zwitszalf’ en onderweg kon iedereen genieten van pannenkoeken en appeltaart die Jacquelien gebakken had.
In een dorpje, net voor Frankfurt, zaten we met z’n allen in de namiddagse zon op een terras van een plaatselijke ‘biergarten’. De marktlieden waren hun goederen aan het inpakken en luiden hun vrije weekend in. Als wij met z’n allen broodjes met vlees bestellen worden alle marktlieden weer aan het werk gezet om voldoende vlees en broodjes te verzamelen.
Om 21:15 uur lopen we naar de douane als we de poortjes met ‘verboden ingang voor geen passagiers’ bereiken. De stapel paspoorten met incheckbewijzen worden gecontroleerd door een beveiligbeambte.
Ik zie verschillende uitdrukkingen op de gezichten van de deelnemers en probeer mij in te leven in alles wat er nu door hen heen moet gaan. Ik zie vermoeide/gespannen gezichten die beseffen dat de reis nu echt gaat beginnen en na een lange dag nu echt het vliegtuig in willen stappen. Een paar ogen laten verwarring zien en een bewustwording dat het nu werkelijkheid wordt, een expeditie waar ze al jaren mee bezig zijn en nu echt begint. Emotionele ogen, ogen die ontspannen en uitkijken naar deze expeditie.
Ik besef me: dat alle deze mensen met hun doorzettingsvermogen en kracht met vallen en op staan, nu staan waar ze staan. Dat ze met steun en toewijding uit hun omgeving, door een innerlijke kracht zelf deze mogelijkheden hebben gecreëerd.
Eén voor één wordt iedereen de douane doorgelaten als de gegevens zijn gecontroleerd. Wij, Bart en ik, die de groep naar Frankfurt hebben gereden wensen iedereen een bijzondere expeditie toe. Als de laatste handen ons uitzwaaien, de laatste innige omhelzingen los laten en de laatste schouderklopjes zijn uitgedeeld draaien wij ons om en lopen beiden met tranen in onze ogen weg.
Bart & Ellen
