Sallanders winnen van zichzelf op Alpe d’Huez

Trots , geëmotioneerd en voldaan na een zware tocht over de Alpen.
 
Je bent jong, gezond, goed getraind en wordt vertroeteld in hotels. En je hebt een professionele racefiets. Daarmee moet je op eigen kracht bovenop de Alpe d’Huez in Frankrijk zien te komen. Boven wordt je met applaus verwelkomd. Zo gaat het ongeveer wanneer je als wielerprof de Tour de France rijdt.

Maar het kan ook anders. Je bent een vrouw van 60 jaar, hebt een dwarslaesie en een maag die niet goed werkt, slaapt in een tentje in de vrieskou en gaat zonder noemenswaardige training ook de Alpen over met een driewiel-handbike.

Of je bent een man van 33 jaar met een hersenbeschadiging, overnacht ook in een tentje op een camping waar je door een geheugenstoornis de weg niet kunt vinden, bent wel goed getraind, maar hebt een idee van je eigen kracht en trapt als een razende naar de top op je driewiel-ligfiets. Op de top van Alpe d’Huez wacht je de voldoening dat je je doel hebt bereikt en je krijgt een warm welkom van je teamgenoten en begeleiders.

Acht mensen met een beperking hebben  zes dagen met een handbike en driewiel-ligfiets  gezwoegd in de Alpen het doel om de Alpe d’Huez te beklimmen is bereikt.

De twee twee hierboven genoemde personen zijn Truus Huisman en Bram Harmsen uit Raalte.

Zondagmiddag keerden ze terug in Dijkerhoek. Getroffen geëmotioneerd, blij, trots op zichzelf. En volgend jaar gaan ze weer.

De laatste dag was zwaar. De beklimming telt 21 haarspeldbochten. Bram Harmsen zegt met een traantje in zijn ooghoek dat hij het vooral een overwinning op zichzelf vond. “Het is moeilijk om het allemaal onder woorden te brengen. Ik ben ontroerd.”

Truus Huisman is ook emotioneel.

Ik heb geknokt om het te kunnen halen. Eerst had ik al slecht geslapen van de spanning. Bij bocht 12 raakte ik oververhit en bij bocht vijf zag ik het echt niet meer zitten.

Mijn dieetvoedsel was op en ik ben toen aan de noedels gegaan, met het risico dat mijn maag het niet zou opnemen. Mentaal wilde ik door, maar fysiek was ik plat. De begeleiding heeft me zo aangemoedigd dat ik toch ben door gegaan. Geweldig. Ik kwam als laatste boven en iedereen stond mij op te wachten. De begeleiders waren van onschatbare waarde. Initiatiefnemer Willem Kamps is trots. “Ze zijn weg uit hun dagelijkse omstandigheden en moeten helemaal weer opnieuw voor zichzelf knokken en opnieuw kracht uit zichzelf halen.”